“ИЧИНГНИ ҚИЗДИРАДИ” (мутойиба)

Мирзанинг уйи қишлоқнинг чети, нарёғи кенг-мўл деҳқончилик далалари бўлгани учун туман асаларичилик хўжалигидагилар қирқ қути асалари уяларини олиб келиб қўйишди. Нима, мендан нон-ош тилармиди, деб Мирза ўзи рухсат берди. Асаларичилар бу хонадон эгаларининг самимияти, меҳмондўстлигини кўргач, яқин ошна бўлиб қолишди.

Ҳозир қутилар сони юздан ошди.

“Бол тутган бармоғини ялар”, деганларидай, йил – ўн икки ой Мирза хонадонининг дастурхони асалсиз бўлмайди, анча-мунча сотишга ҳам ортади.

“Мирзанинг асали – асл”, –деб Янгибой ака ҳамма жойда мақтаб юради. Асални олиш пайтида “кавсан”дан ҳам қуруқ қолмай, улушини олади... “Реклама учун” деб.

Янгибой ака кечадан бери асаларичилар келиб ишлаётганини эшитиб, Мирзанинг уйига қараб йўл олди.

– Ассалому алайкум! Хирмонга баракат! – деб кириб борганида Мирзанинг хотини нон ёпаётган экан. Мирза асаларичиларнинг ҳайдовчиси билан супада чой ичиб ўтирар, яна уч йигит тўри кўкракка тушадиган қалпоқни кийиб, махсус тутунликни тутатиб, асал йиғмоқда эдилар.

Қатор турган бидон идишларга қараганда, асалнинг бу йилги ҳосили зўрга ўхшарди.

– Умрингизга баракат! Келинг, нердан ис билдингиз-ай? – деб, ҳамишаги қувноқ ҳазили билан кутиб олди Мирза, – тўрга ўтинг.

Янгибой ака қуюқ дуо қилиб, юзига фотиҳа тортгач, барча билан сўрашиб олди, хирмонларига яна бир бор барака тилади.

– Сен, қизғанчиқ, айтмаганинг билан арилардан хабар борди!

– Чой ичинг, энди хабар бермоқчийдим, мана, тоза асал билан ичинг, – деб Мирза чой ичадиган пиёладан каттароқ вазачадаги асални яқинроққа қўйди.

– Ҳей, Мирзабой, бунинг кичкина тилимга юқ ҳам бўлмайди, тоза болдан мана бу пиёлага тўлдириб обкесанг-а! Ана, келиннинг иссиқ чўрагидан ҳам иккитагина, а?! Қўлингни очиб тур, хирмон устида!

– Хўп, хўп, Янгака, – деб, дарров барини муҳайё қилди Мирза.

Асаларичилар ҳам буларнинг ҳангомаларидан хабардор, иккаласи бир-бирини “учириб” гаплашганига кўп гувоҳ бўлишган. Янгибой аканинг гавдасига яраша иштаҳаси ҳам зўр эди.

– Мирзабой, шу сенинг уйингга келсам, иштаҳам очилиб кетади, ҳайронман, – деди пиёлани бўшатаётиб.

– Ҳовва, ўзингизнинг уйингиздагина иштаҳангиз ёпиқ бўлади сизнинг, – жавоб отди Мирза.

– Йўғ-эй, меҳмонларга кўпдан етишсин, дер эдим-да, ҳозирлари харажат бегона бўлмасин деб, уйда ҳам иштаҳам очиқ бўлади, – деди Янгибой ака юмшоқ чўрак билан косадаги болни сидириб оларкан бўш келмай.

– Биздан ҳам бир пиёла, Янгаканг учун! – қичқирди болчилардан бири, – об келинг, роса қуюқ жойидан солиб берайин, жуфт бўлсин-да!

Янгибой ака бу пиёлани ҳам бўшатди. Ҳали иккинчи чўракнинг ярмидан озроғи бор эди.

– Янгака! Яна бир пиёла обкесинми?!

– Об келақол, яна битта чўрак ҳам олдирақол,–деди Янгибой ака ундан қайтмасдан, чираниброқ ўтириб. Мирза кулиб, яна пиёлани тўлдираркан, болчиларга ҳам эшиттириб гап отди:

– Ҳў, Янгака, сал хабардорроқ бўлинг! Кўп еворсангиз, ичингизни қиздиради бу! Янгибой ака ундан ҳам баланд оҳангда қичқирди:

– Сен об келавер. Кўрамиз! Кўриб турибмиз, кимнинг ичи қизишини!

Т.АБДУЛЛАЕВ.