Инсон қадр-қиммати эъзозланмоқда

Мен ҳозир 83 ёшдаман. Умримнинг 40 йилдан зиёдини ҳозирги 33-сонли умумтаълим мактабида ёшларга таълим-тарбия беришга бағишладим. Мактабимиз дастлаб бошланғич, кейин саккиз йиллик, сўнг умумтаълим мактаби бўлди.

Мен ўқитувчилик касбида иш бошлаган йилларим асли математика-физика фани мутахассиси бўлсам-да ўқитувчилар етишмаганлиги сабабли кўпгина фанлардан дарс берганман. У вақтларда дарсликлар ўн-ўн беш йиллаб ўзгармас, бир китобдан оилада неча фарзанд бўлса, бари фойдаланаверар эди.

Ҳозир таълим-тарбия тизимига жорий этилаётган ўзгаришлар, амалга оширилаётган ислоҳотлардан шундай қувонаманки, қани куч-ғайратим бўлса-да ишга қайтсам, дейди кўнглим.

Ҳа, мустақиллик йилларида ёш авлодга қаратилаётган эътибор, ғамхўрликка бугун бутун дунё ҳавас билан қарамоқда. Натижада ёшларимиз ўз билими, салоҳияти билан ҳеч кимдан кам эмаслигини жаҳон майдонида намойиш этмоқда.

Шу ўринда устоз-мураббийларнинг меҳнати муносиб қадрланаётганини айтиш ўринли. Собиқ иттифоқ даврида дўконда ун, оқ ёғ каби кундалик эҳтиёж учун зарур моллар аввал колхозчиларга, улардан ортса, бошқаларга сотиларди. Ҳатто бригада бошлиқлари муаллимлардан бизга фойда йўқ, деб ҳисоблаб, ўқитувчиларнинг тўй-маъракаларига ҳам боришмасди, ўзларининг тўй-маъракаларига айтишмасди. Икки-уч сотих ердаги ғўзани сувга бостириб қўйгани учун қамалган одамларни биламан. У пайтларда инсоннинг қадри бир қоп пахтачалик ҳам эмасди-да.

Шуларни эсласам, бугунги кунимизга қайта-қайта шукрона айтаман. Шогирдларим устоз яхшимисиз, дея ҳол сўраганларида кўнглим тоғдай кўтарилиб кетади. Бири инженер, бири олим, бири ўқитувчи, бири тадбиркор, бири санъаткор ўғилларим, қизларим, невараларимга шу ҳур замоннинг қадрига етинг, асранг-авайланг, - дея насиҳат қиламан.

ХолбойХудойберганов,

таълим фахрийси,