АФСОНА ТИЛИМ

Бирлашган миллатлар ташкилотининг

Юксак минбаридан янграган тилим.

Ҳуррият—Истиқлол мамлакатининг

Улуғ мақсадларин шарҳлаган тилим!

Ифтихор ҳиссини туяман шодон,

Мозийлар садосин тинглаган оним:

Туркийда якқалам муқаддас Турон—

Аллалар сеҳрига сингган ўроним!

Буюк афсона бор тошбитикларда,

Ўрхун Енасайдан бошланган илм.

Маҳмуд Қошғарийнинг битикларида

Қадди тик, қадри ҳам улуғвор тилим!

“Девону луғотит турк”нинг мағзини,

Қай миллат англабди, ҳайратга дохил.

“Қутадғу билиг”дан топгай ўзини,

Юсуф Хос Ҳожибни тинглаган оқил.

Мозийдан то бугун ўлмаган мерос—

“Ҳибатул ҳақойиқ” ўқиган закий.

Авлодлар қалбида уйғотиб ихлос,

Ҳамон таълим берар Аҳмад Югнакий!

Яссавий тасаввуф олами аро,

Ҳикматлар девонин тузди, илоҳий.

Жамланиб келганда аҳли шуаро,

Туркий назм ичра тождор Навоий!

Бори қудратим-у тафаккурим ҳам

Навоий берган дарс—инжа таълимдир.

Саодат, заковат бахш этган рутбам—

У “Муҳокамат ул луғотайн”дир!

Лутфий-ю Атоий, Огаҳий билан

Муҳаббат қасрини қурганимиз рост.

Ошиқлар васл-у ишқ ўтида ёнган

Оний лаҳзаларга умримиз пайваст.

Элим деб, тилим деб, қадди букилиб,

Беҳбудий, Чўлпонлар, Фитратлар ўтди.

Ҳур сўз деб, шоҳ Бобур тутдай тўкилиб,

Мардона Сидқий-ю Ибратлар ўтди.

Аларни ўйласам,куйиб кетаман,

Ҳар сатри қалбимда суюкларимдир.

Ватан, тил меҳрини жонига эккан,

Ойдинларим—мангу буюкларимдир!

Она тилим, десам, бугун руҳи шод,

Жувонмарг кетганлар бошин кўтарар.

“Восита, робита тилдир” деб, ҳайҳот,

Давралар тўрида ул Аваз Ўтар!

Ўзбекистон! Номинг юракка экдим,

Жаранги дунёни тутган тил билан.

Туркий сўз қудратин табаррук этдим,

Онажон тилимга содиқ дил билан.

Юксак минбарларда мардона тилим —

Миллатим кўзгуси—афсона тилим!

РОБИЯ ЙЎЛДОШЕВА.