Собиқ Гагарин номли, ҳозирги 36-сонли мактабни 1976 йилда тамомлаган синфдошлар 50 йилдан кейин яна дийдорлашдилар

Инсон умри оқар дарё мисол, унинг энг ширин ва беғубор онлари эса болалик ҳамда мактаб йиллари билан чамбарчас боғлиқдир. Вақт шиддат билан ўтиб, йиллар бир-бирини қувиб ўтса-да, қадрдон мактаб остонасида бошланган дўстлик ва меҳр-оқибат ришталари ҳеч қачон узилмайди. Яқинда Амударё туманида ана шундай ҳаяжонли ва самимий учрашувлардан бири бўлиб ўтди. Бу воқеа нафақат инсонларнинг қувончли дийдорлашуви, балки хотираларнинг қайта жонланиши сифатида эътиборга моликдир.

Тарихнинг зарҳал саҳифаларини ортга қайтариб, мозийга назар ташлайдиган бўлсак, бундан роппа-роса бир неча ўн йиллар муқаддам, яъни 1966 йилда 79 нафар беғубор ўғил-қизлар Амударё туманидаги собиқ Гагарин номли, ҳозирги 36-сонли мактабнинг 1-синфига илк бор қадам қўйган эдилар. Қўлларида алифбо китобини ушлаб, илм-фаннинг сир-асрорларини ўрганишга киришган бу ёшлар учун мактаб чинакам қадрдон масканга айланди.

Улар 10 йил давомида бирга ўқиб, бирга улғайиб, ҳаётнинг паст-баландларини биргаликда англашди ва 1976 йилда мазкур таълим даргоҳини муваффақиятли тамомлаб, ўзларининг орзу-умидлари сари катта ҳаётга дадил йўлланма олдилар.

Ярим аср — бу бутун бир авлоднинг шаклланиши, камол топиши ва жамиятда ўз ўрнига эга бўлиши учун етарли бўлган катта бир даврдир. Ўтган вақт мобайнида улар мустақил ҳаёт йўлларидаги турли синовлардан ёруғ юз билан ўтиб, жамиятимизнинг турли жабҳаларида самарали фаолият юритдилар ва эл-юрт ривожига ўзларининг муносиб ҳиссаларини қўшдилар. Уларнинг кўпчилиги бугунги кунда эл ардоғидаги фахрийлар, кўплаб шогирдларнинг устозлари, шунингдек, катта оилаларнинг суянчиғи ҳамда набираларнинг суюкли бобо-бувиларига айланишган.

Орадан шунча вақт ўтиб, мактабни тугатганларига роппа-роса 50 йил тўлгани муносабати билан, ушбу собиқ синфдошлар бир даврага қайта жамландилар. Ушбу унутилмас учрашув Манғит шаҳридаги файзли ва шинам ресторанлардан бирида юқори савияда ташкил этилди. Бундан 50 йил олдин мактаб остонасидан муваффақиятли учирма бўлган, бугунги кунда эса сочига оқ тушган, ҳаётнинг турли мактабларини ўтаган 80 нафарга яқин собиқ синфдошларнинг аксарияти ярим асрдан кейин яна бир дастурхон атрофида дийдор кўришиш бахтига муяссар бўлдилар.

Учрашув давомида улар ўзларининг беғубор болалик чоғларини, билим берган меҳрибон устозларини ва шўх-шодон ўтган мактаб йилларини катта соғинч ва кўз ёшлари билан ёдга олдилар. Уларга ҳарф танитган, қўлига қалам тутқазган дастлабки муаллимларининг заҳматли меҳнатлари ушбу даврада алоҳида эътироф этилди.

Ҳар бир суҳбатда ўтмишнинг ширин хотиралари ва бугунги куннинг шукроналиги акс этди, уларнинг кўзларидаги қувонч ва ҳаяжонни эса оддий сўз билан таърифлаш мушкул эди. Бундай дийдорлашув инсон қалбини яшартириб, унга янги куч ва ғайрат бағишлайди.

Ушбу тадбир нафақат 50 йиллик юбилей айёми, балки инсоний меҳр-оқибат, дўстлик ва қадрдонликнинг нақадар мустаҳкам эканлигини исботловчи ёрқин намуна бўлди. Зеро, мактаб партасида пайдо бўлган дўстлик ва самимият йиллар синовидан ўтиб, вақт ўтган сайин янада қадрли ва мустаҳкам бўлиб бораверишини ушбу учрашув яна бир бора исботлади.