СЎНГГИ БЕКАТ

Олти ойлик синов муддати ҳам фойда бермади. Улар ажрашишга аҳд қилдилар. Суд қарори ўқилганда эркакнинг қўллари мушт бўлиб тугилди: "Сендан яхшироғини топмасамми!”

Аёлнинг ҳам кўнглидан шу кечди: "Бирор дурустроғи учраб қолар...”

***

Яхшироғи ҳам топила қолди. "Ўтириброқ” қолган қизни  аммаси топди. "Ҳамманинг кўзи куйсин, турмушга чиқмаганига уйлан!”

Кимнинг кўзи куйди, кимнинг  ичи куйди, билмади-ю, аммо "яхшироғи” деганга уйланди.

Қасрмонанд уйлар қурди, энг замонавий машина олди. Кўнглининг бир чеккасида, аҳён-аҳёнда қасос ўти ловуллаб қоларди: "кўриб, эшитиб, ичи ёнсин!”

Вақт деган малҳам, аста-секинлик билан бўлса-да барини ўз измига бўйсундиради. Қасос ўти ҳам бора-бора пасая бошлади, қўллари баъзан ўзи ҳам сезмаган ҳолда эски суратларга чўзилиб қолар, кўнглида ўзи ҳам тушуниб етмаган нимадир ғалаён  қила бошлар эди.

Бугун ишдан кеч қайтди, анча чарчаган, кайфияти ҳам йўқ эди. Хотини индамасдан бир чойнак чой, овқат келтириб қўйди-да  яна телевизорга тикилди. "Қандай келдингиз ҳам демайди-я”, хаёлидан кечди эркакнинг. Уй сукунат оғушида, хонадаги телевизор овозидан бошқа сас эшитилмасди. Эркак шифтдаги қандилга, атрофидаги хорижий мебелларга бир-бир разм солди. Ҳаммаси бисёр... Лекин нимадир етишмайди. Нима эди у? Эркакнинг хаёлига бир савол келди: "Нега хотиним ҳеч қачон "Яхши келдингизми?” демайди, мен билан бундай гаплашиб ҳам ўтирмайди. Бирор нарсадан қувонмайди, бирор нарсага қийналмайди, ҳеч нарса билан иши йўқ?” Негадир эсига собиқ хотинининг сўзлари тушди. "Бугун сиз ёқтирган овқатни пиширдим, еб кўриб, бир мақтаб қўйинг мени”.

Миясига келган фикрдан ўзи ҳам сесканиб кетди: Ажрашиб тўғри қилдимми?

***

Аёлга ҳам "дурустроғи” топилди. Сўкмайди, "қаёққа бординг?” демайди. Кун бўйи телевизор кўради ёки ётиб ухлайди. Бирор  иш қилгиси ҳам келмайди. Аввалига билинмаса-да бора-бора малол кела бошлади: "Эркакка ўхшаб рўзғорга қарашсангиз бўлмайдими?”

- Сенга индамасам, урмасам, сўкмасам, яна нима қилай? Ҳа, бир кунимиз ўтиб турибди-ку?

Аёлнинг ёдига собиқ эри келди. Ишдан қайтишида рўзғорга керак бўладиган нималарнидир кўтариб келарди. Сўкса ҳам, гоҳида бир шапалоқ тушириб қолса ҳам, баъзан ҳазиллашиб қўярди: "Хотинжон, қалайсиз энди?” Аёл шуларни эслаб, хўрсинди. Миясига келган фикрдан ўзи ҳам сесканиб кетди: "ажрашиб тўғри қилдимми?”

Бир танишининг тўйида улар учрашиб қолишди. Собиқ эр ва собиқ хотин ўзлари ҳам сезмаган ҳолда бир-бирини зимдан кузатдилар. Эр ҳам, хотин ҳам ўзларини жуда бахтли кишилардай тутишар, бир гапириб, ўн кулишар лекин иккисининг ҳам кўнглидан бир гап ўтар эди:

- Ажрашиб тўғри қилдимми?

***

Ҳаёт ҳамма вақт текис кечмайди. Бошимизга ҳар қандай балолар ёғилганда ҳам бир оз сабр, бир оз қаноат қилсак, ҳаммаси изга тушади.

Сулаймон пайғамбар ер юзини сўраган буюк ҳукмдор бўлган. Тахтда ўтирганида қўлидаги узукнинг кўзига тез-тез назар ташлаб қўяркан. Узук кўзида шундай сўзлар ёзилган экан:

"Бу кунлар ҳам ўтиб кетади”.

 Ҳайитгул ЙЎЛДОШЕВА.

(Фото - http://xabardor.uz)