Кўнгил чизгилари
Юрак инсонга ҳеч бўйсунмас экан. Бирам азоб берадики... Соғинч, истак туйғусини пайдо қиларкан-у "Дук... дук...”, – дея мардонавор садо бераркан. "Дук, дук”, – дея ўз ишидан мағрур, азобланишингни кузатаркан...
– Қани, сабринг қачонгача етаркан? – дея синаркан эгасини.
Юрак эгаси жавоб айтибди:
– Ўлгунимча!
Юрак ҳайрон қолибди:
– Наҳотки? Юрак эгаси яна қайта жавоб берибди:
– Жоним чиққунча!
Юрак деди:
– Инсонсан, роҳатда яша, сен ҳам.
Юрак эгаси деди:
– Ўзинг фақат уни деяётирсан, менда илож йўқ! – Юрак кулди ўз эгаси устидан. Юрак эгаси деди:
– Шаъним сақланар, ўлай, уни деб. Кулинг... ер юзидаги юраклар, устимдан!
Юрак деди:
– Шунча нодонмисан ёки жуда ақлли? Юрак эгаси деди:
– Эй юрак! Мен сенга айтмай. Бу гавдада икки жон. Бирисига сен ҳукмрон, бирисига Яратган. Сени менмас Яратган енгар...
– Оҳ, – деди юрак, – мен сени енгишим мумкин, Яратганнимас. Билдим, сен Яратганга жуда яқинсан... Кулган юрак йиғлади юм-юм ва деди:
– Мен яралган эдим, инсон севиб-севилиши учун... Янчдинг мени, эй одам суратидаги жонзот, кимсан?!
Юрак эгаси деди:
– Мен Яратгандан қўрқувчи хилқат!
Юрак деди:
– Нафаслар камаяр, ҳаёт ҳам тугар...
Юрак эгаси деди:
– Борай, мени севган Аллоҳ ёнига пок ҳолда...
Икки овоз ҳам жимиб қолди...
Гулнора ЮСУПОВА,
"Ўрта қалъа” овули.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
