Инсофимиз емайлик

Юлғич созини чалиб,

Хизмат ҳақини олиб.

Уни чўнтакка солиб,

“Озроқку-я”, – демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Мансаб мазасин тотиб,

Семирсак беғам ётиб.

Ёққанга қошиқ отиб,

“Не кўрибман?” – демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Билмай эканин қанча,

Бойлик тўпласак анча.

Ихлос орттириб ганжа,

“Камбағалман”, – демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Роса порахўр бўлиб,

Олиб, шодликка тўлиб.

Шундаям итдек улиб,

“Яна чўзгил”, – демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Ейилгани бизники,

Ҳамда ўғил-қизники,

Ортса, албат сизники,

“Чевара-чи?” – демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Тангри борлигин билиб,

Юрмайлик элни шилиб.

Ўзни Хорундек қилиб,

“Ким кўрибди?” – демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Мусулмон, десак ўзни,

Тинглаб, айтилган сўзни,

Гоҳ юмиб тўймас кўзни,

“Ҳали оз-ку!” – демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Иймонга бермай халал,

Яшайлик бўлиб ҳалол.

Ҳамюртга келмай малол,

“Не қилибман?” –  демайлик,

Инсофимиз емайлик!

Барчага охират бор,

Буни унутмай зинҳор,

Билганим этдим изҳор,

“Шу ҳам гапми?” - демайлик,

Инсофимиз емайлик!.

Саъдулла ХЎЖАНИЁЗОВ.