Insofimiz yemaylik

Yulgʻich sozini chalib,

Xizmat haqini olib.

Uni choʻntakka solib,

“Ozroqku-ya”, – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Mansab mazasin totib,

Semirsak begʻam yotib.

Yoqqanga qoshiq otib,

“Ne koʻribman?” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Bilmay ekanin qancha,

Boylik toʻplasak ancha.

Ixlos orttirib ganja,

“Kambagʻalman”, – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Rosa poraxoʻr boʻlib,

Olib, shodlikka toʻlib.

Shundayam itdek ulib,

“Yana choʻzgil”, – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Yeyilgani bizniki,

Hamda oʻgʻil-qizniki,

Ortsa, albat sizniki,

“Chevara-chi?” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Tangri borligin bilib,

Yurmaylik elni shilib.

Oʻzni Xorundek qilib,

“Kim koʻribdi?” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Musulmon, desak oʻzni,

Tinglab, aytilgan soʻzni,

Goh yumib toʻymas koʻzni,

“Hali oz-ku!” – demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Iymonga bermay xalal,

Yashaylik boʻlib halol.

Hamyurtga kelmay malol,

“Ne qilibman?” –  demaylik,

Insofimiz yemaylik!

Barchaga oxirat bor,

Buni unutmay zinhor,

Bilganim etdim izhor,

“Shu ham gapmi?” - demaylik,

Insofimiz yemaylik!.

Saʼdulla XOʻJANIYoZOV.