Ватанга таъзим

Уйдан йироқ кетсам, дил тўла соғинч,

Кўз олдимдан ўтар ҳовли, чорбоғим.

Ширин хаёлларим қалбимга овунч,

Кузатиб тургандай дала, қир, тоғим.

Меҳрин тўкиб турар аҳли маҳалла,

Отамни билганлар пойлашиб йўлим.

Онамни билганлар ҳар саҳар палла,

Умр-у давлатимга тилашар тўзим.

Кел, дея бағрини очаверади,

Бири қозоқ, бири қорақалпоғим.

Оқибат нурини сочаверади,

Бир юз-у қирқ тилли уруғ-аймоғим.

Сафардан қайтаман кўнгилим тошиб,

Гармсел шамоли силайди юзим.

Соғинч эпкинлари билан қоришиб,

Йўллар олқишлайди ҳар босган изим.

Амудан таралар бир ажиб ифор,

Шунчалар муаттар, шунчалар азим.

Унда она замин – тупроқ тафти бор,

Шу қутлуғ заминга қиламан таъзим.

Бу замин ўзлигим англатган макон –

Қадрим улуғлаган мардона сўзим.

Ота уйим менинг! Мангу навқирон –

Она Юрт! Фидойи қизингман ўзим!

Токи яшар экан ўзбаки сўзим,

Орзулар улғаяр, билмагай тўзим.

Истиқлол нафаси гуркираб турган,

Она Юрт! Мен сенга қиламан таъзим!

Элим, деб эврилган баланд кўкраклар,

Зоти улуғ, тоза палаклар ҳаққи.

Бугунга етмаган қатағон диллар,

Ҳурлик, деб жон берган юраклар ҳаққи:

Ватан! Жоним менинг, о тенгсиз мардим –

Имконлари улуғ Ўзбегим – Ўзим!

Ўғлони Алпомиш, қизлари Барчин,

Она юрт! Мен сенга қиламан таъзим!

Робия ЙЎЛДОШЕВА