Жайхун илҳомлари

Қутлов

Баркамол авлодни тарбиялашда,

Устоз, мураббийлар хизмати буюк.

Беминнат илм нурин ёйганлари-чун,

Доимо эъзозда, элимда суюк.

 

Ватан келажаги ёшлар қўлида,

Ёшларга тарбия берар устозлар.

Жамият равнақи учун курашда,

Олдинги сафларда бўлар устозлар.

 

Иши игна билан қудуқ қазгандек,

Устозларни қанча шарафласак кам.

Аввало устознинг сабоғин олган,

Олий мартабали уламолар ҳам.

 

Бугун ўқитувчи, мураббий куни,

Табриклай, мен сизни азиз устозлар.

Кўринг меҳнатингиз самарасини,

Сизга эҳтиромим, қилгум дил розлар.

 

Барчаларингизга соғлик тилайман,

Метиндек ирода, сабр-қаноат.

Қилган эзгу ишлар хайрли бўлиб,

Келтирсин, сизларга обрў-барокат.

 

Халқимиз бежизга улуғламаган,

Ота билан тенг дейишар устозни.

Улуғ байрамингиз байрамдек ўтсин,

Яллалар айтилсин, чалинг шўх созни.

Бекберган ТлеумураДов,

Қипчоқ овули.

 

Самимий аёл

(Устозим Робия Йўлдошевага)

Кулиб қараб турар ҳар бир инсонга,

Самимий аёллар қалбдан сўзлайди.

Суҳбатдош бўлганни этар бахтиёр,

Билмайман, буни у қандай эплайди.

Қани эди кўп бўлса шундай аёллар,

Бир борсам, ёнидан кетгим келмайди.

Ҳаттоки, илк бора кўриб турса ҳам,

«Азиз болажоним, бахтли бўл», дейди.

Унга бегонадир лоқайдлик ҳар дам,

Оламни яхшилик билан безайди.

Юрагига сиғар Ўзбекистон ҳам,

Элнинг боласини «боламсан», дейди.

Қалбидан ўчмайди эзгулик, тилак,

У борки, бўлади юксак парвозим.

Ҳаммага қадрли, ҳаммага керак,

Элим, деб яшайди менинг устозим.

Барно Самандарова.

 

Устозга

Ўқиш орзуси дилда,

Мактабимга бораман.

Устозим кўмагида

Илм-ҳунар оламан.

Дарсга кирар устозлар,

Қалб тўла илм нури.

Бизга тилаб парвозлар,

Бахш этар юрак қўрин.

Аммо танбал, дангаса,

Болалар ёлғон сўзлар.

Бир кун дарсга келса,

Бир кун устозни алдар.

Бирининг боши оғрир,

Бири тўқир баҳона.

Барига парвонадир,

Меҳрибон  Устоз яна.

М.ЯХШИМУРОДОВА,

22-мактаб ўқувчиси.

 

Муаллимим

Менга азиз онадек,

Ягонамсиз устозим.

Билмаганим билдириб,

Қўлладингиз парвозим.

Қўлимга қалам тутиб,

Ёзишни ўргатдингиз.

Бўлдингиз мисли офтоб,

Ўқишни ўргатдингиз..

Бону Раҳматуллаева, 84-мактаб ўқувчиси.

 

Устозим

Бахтиёрман, мен доимо шод,

Яшаяпман обод ўлкада.

Боболарим номин этиб ёд,

Истиқболнинг нурли даврида.

Бу ҳаётдан олиб мен таълим,

Ёзганларим барчага маълум.

Ҳаётимда энг зўр муаллим,

Турсун отам берган зўр таълим.

Синовларни енгиб бир куни,

Минбарларда нутқлар сўзласам.

Қувончимдан энтикиб бир зум,

Улкан марраларни кўзласам.

Орзуимдир – журналист бўлсам,

Барча эзгу ишларни қилсам.

Орзуларим – ота-онамни

Албат, бир кун Ҳажга юборсам.

Севинчой Умрбоева,

85-сонли мактаб ўқувчиси.

 

Синфда бўлган воқeа

Бир куни Баҳодир,

Синфга кирди.

Ундан сўнг Тоҳир,

Оҳиста келди.

 

Тоҳир шумтака,

Шумлик ўйлади.

У ўргимчакка,

Қараб имлади.

“Тутгин, Баҳодир,

Қизлар қўрқади”.

“Қўйсанг-чи Тоҳир”,

Деди Баҳодир.

 

Тоҳир кўнмади,

“Қўрқоқсан”, дея.

Қўлига олди,

Ипни илжая.

 

Эшикка аста

Осди ўргимчак.

Билар, албатта,

Қизлар қўрқажак.

Келган барча қиз,

Зириллаб қочди.

Тоҳир ўша кез,

Уялиб қолди.

 

Шаҳзода Жўллибоева,

Назархон овули.