Хотиралар уйғонганда...

ҲАЁТДА ЭРИШГАН ЮТУҚЛАРИМ – ОТА-ОНАМ ТАРБИЯСИ ТУФАЙЛИ

Инсон кексайгани сари босиб ўтган йўлига назар ташлаб, умр дафтарини варақлайвераркан, ўз-ўзини  сарҳисоб қиларкан. Шундай дамларда  ҳаётингнинг  нурафшон бўлишини таъминлаган, улғайтириб оёққа турғизган инсонлар – ота-онанг кўз ўнгингда жонланади.

Мен ҳозир 83 ёшдан ошдим. 36 йилдан бери маиший хизмат кўрсатиш соҳасида ишлайман. Аввал экскаваторчи бўлиб, қурилиш ташкилотларида ишладим. Айни кунда ҳам  “Манғит” масъулияти чекланган жамиятининг ижрочи директориман. Корхонамизнинг муваффақиятли фаолият юритаётгани боис неча ўнлаб ходимларимиз ўз вақтида ойлик олиб, доимий даромадга эга бўлишаяпти.

Ўтган умримга назар ташлар эканман, эришган барча муваффақиятларим ота-онамнинг тўғри тарбия бериб, ҳаётда интилиб яшашга ўргатганлари натижаси, деб биламан.

Отам Аҳмад Жуманиёзов 1907 йилда  туманимизнинг Хитой овулида туғилган. Мактабда ўқиб, кейинчалик 1937 йилда Тўрткўл шаҳридаги кадрлар тайёрлаш бир йиллик курсини тамомлаган. 1938-1939 йилларда қишлоғимиздаги  бошланғич мактабда ўқитувчилик  қилган. 1940 йилда собиқ Қипчоқ  туманига қарашли Охунбобоев номли колхозда чорвачилик фермаси мудири, кейинчалик чорвачилик бўйича раис ўринбосари  бўлиб ишлаган. Хўжаликка зарур кадр сифатида Иккинчи жаҳон урушидан бронь билан қолдирилган. Онам бир умр  фермада соғувчилик қилдилар.

Отам одамшаванда, борини эл билан баҳам кўрадиган, тадбиркор одам эди. Фермада ишлайдиган одамларнинг ташвишини худди ўзиникидай қабул қилар, имкони борича ёрдам берар эди. Болалигимни эсласам, доим отамнинг дўстлари, қўни-қўшнилар билан гавжум бўладиган ҳовлимиз кўз олдимга келади. Шундай дамларда отам соз чаладиган, ашула айтадиган танишларини ҳам  чорлар, уйимизда тонггача соз-у суҳбатлар давом этарди. Отам айниқса, мумтоз ашулаларни  жуда севар, санъаткор дўстлари  кўп бўлар эди. Раҳматлик машҳур ҳофиз Назир Раҳимовнинг ижросига  тан берар, уйимизга тез-тез чорлаб турар эди. Назир Раҳимовнинг ҳар бир ташрифидан уйимиз нурга тўлиб кетар, қариндошларимиз, қўни-қўшнилар қилт этмасдан у кишининг қўшиқлари оҳангига сеҳрланиб ўтиришар эди.

Отам, онам мен ёлғиз фарзанд бўлсам ҳар ортиқча эркалатмасдан фойдали меҳнатга  жалб этишган, ўқиб, илмли бўлишимга ғамхўрлик қилишган.

Энди ўйлаб қарасам, улар менинг ҳаётда ўз ўрнимни топиб, элга  хизмат қиладиган одам бўлишимга ҳаракат қилишган экан. Мен уларнинг орзуларини рўёбга чиқарганимдан, 80 ёшдан ошган вақтимда ҳам элимга хизмат қилаётганимдан қувонаман, ота-онамни доим жойлари жаннатда бўлгай, деб дуо қиламан.

Ҳа, азизлар, ҳаётда ким, қандай яшаши ота-она тарбиясига боғлиқ. Шундай экан, фарзандлари олдидаги бурчини ҳеч ким унутмаслиги лозим.

Турсунбой АҲМЕДОВ, “Манғит” МЧЖ ижрочи директори, Қорақалпоғистонда хизмат кўрсатган савдо ва маиший хизмат ходими.