БАХТ КАЛИТИ ЎЗ ҚЎЛИМИЗДА

Туғишган ака-сингил биздан кейин фарзандларимиз узоқлашиб кетмасин, дея қуда бўлишга аҳд қилишди. Йигит-қиз гарчи йигирмадан ошган, оқ-қорани таниб қолган бўлса-да, ота-оналарининг раъйига қарши боришолмаган, замонавий тиббиётнинг яқин қариндошлар орасидаги никоҳнинг салбий оқибатлари ҳақидаги хулосаларидан хабардор бўлишса-да, туппа-тузук яшаётганлар ҳам бор-ку, дея чуқурроқ мулоҳаза қилмай, рози бўлаверишган. Оқибатда уларнинг иккала фарзанди ҳам ногирон туғилган, уларга қарайман, деб ҳалак бўлган бояқиш она қайн оиласида ўз вазифаларини адо этолмай, нўноқ ва ялқов келин аталиб, доимий асабийлашаверганидан соғлигидан айрилиб, ота-онаси олдига қайтиб келган.

Ота-онанинг улар устидан чиқарган бир номақбул қарори икки ёшнинг бахтсизлигига, қолаверса, икки бегуноҳ норасиданинг ногирон бўлиб дунёга келишига сабабчи бўлган.

Тўғри, давлатимизнинг адолатпарварлик, инсонпарварлик тамойилларини ўзида акс эттирган қонунларида ҳатто ногиронларнинг ҳам тўлақонли ҳаёт кечиришлари учун ғамхўрлик ўз ифодасини топган. Бироқ, ҳаётда бир кам билан яшаб, ўзини тўкис бахтиёр ҳис қила олган одам бормикан?  Қолаверса, ҳали ўттизга ҳам кирмаган йигит-қизнинг аро йўлда ажрашиб кетишгани, "узоқлашиб кетмайлик”, – деб бир-бири билан юз кўрмас бўлиб кетган қариндошларнинг аҳволи нақадар аянчли.

Ўз хизмат фаолиятимда кузатганим бу воқеага ўхшаш ҳолатлар ҳаётда, афсуски, кўп учрайди.

Инсон дунёга келар экан, албатта ҳамманинг ҳам бахтиёр, фаровон яшагиси келади. Бахтиёрлик эса кўп жиҳатдан никоҳ билан боғлиқ. Агар йигит-қиз касб-ҳунар эгаллаб, бир-бирини яхши билиб, ўрганиб, мустаҳкам ишонч билан кўнгил қўйиб, турмуш қуришдан олдин ФҲДЁ органига мурожаат қилиб, никоҳ олди тиббий кўригидан ўтиб, соғликлари ҳақида хабардор бўлиб турмуш қуришса, ота-оналар ҳам фарзандларининг аҳил, иноқ бўлиб яшаб кетишларига кўмакдош бўлиб, йўл-йўриқ бериб ўтирсалар, албатта, натижа қувонарли бўлиши тайин. Бироқ шундай ҳолатлар ҳам учрайдики, ота-она ҳали коллеж ўқувчиси бўлган ўғил-қизини уйлантириб ё узатиб, ўзларича тиниб ўтиргиси келади. Афсуски, бу орзу-ҳавас уларни бир умр бахтсиз қилиб қўйиши мумкинлигини ўйлашмайди.

Ўтган 2015 йилда туманимиз бўйича 78 та ажрим ҳолати қайд этилди. Агар бу рақам ортида 78 нафар эркак ва 78 нафар аёлнинг тақдири аро йўлда қолгани ва энг ачинарлиси, ушбу оилаларда ўнлаб фарзандларнинг ё ота, ё она тарбиясидан мосуво бўлаётганини инобатга олсак, бунинг жамиятимиз учун қанчалик аянчли эканлигини англаш қийин эмас. Қолаверса, оилавий ажримларнинг кўпчилиги никоҳларнинг дастлабки йилларида қайд этилаётгани – айрим ёшларнинг никоҳга жиддий қарамаётганини ва мустаҳкам оила бунёд этишга тайёр эмаслигини кўрсатиб  турибди. Шундан хулоса қилиб айтишимиз мумкинки, ёшларни оила қуришга тайёрлаш жуда муҳим масала.

Азиз ёшларимиз бахт калити ўз қўлларида эканлигини чуқур англасалар, аҳил ва бахтиёр оила бунёд этишга интилсалар, албатта, ниятларига эришадилар.

Санобар ХОЛБОЕВА, туман ФҲДЁ бўлими мудираси.

(Фото - http://fikr.uz)