НАВРЎЗ САЙЛИ

(Чорлов)

Кел, ҳей, даврага кел, турланди олам,

Табиат зўр наққош – тутди мўйқалам.

Камалак рангларин ичганда далам,

Абри найсон унди, унди гул, лолам –

Кўрдингми, Ватанга ифорин сочиб,

Яна Наврўз келди қучоғин очиб!

Анов шудгорларда ажиб ҳарорат,

Ҳар зарра тупроқда минг бир синоат.

Дилларга бахш этиб файз-у тароват,

Ҳамалга бош қўйиб унди зироат –

Илиқ нафаслардан тўлғониб, кўпчиб,

Она Ер уйғонди Қуёшни қучиб!

Хивчин отга минган болакайни кўр,

Алпомишга менгзар, юрак тўла қўр.

Исмини сўрсанг гар ё Амир Темур,

Ёки Жалолиддин сиёқли ёвқур –

Кўксида юрт ишқи ловуллаб, тепчиб,

Чавандозлар келди даврага кўчиб!

Жаҳоний ифорни сездингми, оҳ, оҳ!

Сумалак сайлидан юлдузлар огоҳ.

Кўнгиллар майлига оқшомлар паноҳ,

Муҳаббат фаслига ошно кўкда моҳ –

Кўнгиллар кўнгилдан меҳри-об ичиб,

Қадрдонлар келди бир-бирин қучиб!

Мардлик майдонидир ям-яшил ўтлоқ,

Қизиб бораётир  кўпкари, улоқ.

Саболар базмига тутганча қулоқ –

Шамолдан ўзди ўҳ! Анов арғумоқ –

Ўзбаки шаън, дея оромдан кечиб,

Марди-ёрлар келди тўшини очиб!

Бунчалар ёқимли орият баҳси,

Алпларни чорлаган алпларнинг баҳси.

Халқимга жўмардлик ирсият асли.

Асл  жўмардларнинг ҳалол ҳар лафзи –

Ҳалоллик  лавҳидан кетмайди ўчиб

Мардлар майдон кирар ўзидан кечиб!

Далалар томонда меҳнат айёми,

Эзгу ниятларнинг йўқдир поёни.

Гулламоқ фаслида юртнинг ҳар ёни,

Таърифга сиғмайди Наврўз баёни –

Ин қурган айвони томон ичикиб,

Қалдирғочлар қайтди уй ғамин чекиб.

Кел, ҳей, даврага кел, баҳор базмига,

Хушхонлар куй битди гуллар базмига.

Самоларни қучган ҳислар азмига,

Аҳли шуаронинг ҳар байт – назмига –

Ўзбекистон узра қучоғин очиб,

Наврўз чечакларин юборди сочиб!

Робия ЙЎЛДОШЕВА.