Жайхун илҳомлари

УМР – ДАРЁ

Мен умрни ўхшатдим оқар дарёга,

Жилға бўлиб бошланар аслида ҳаёт.

Энг гўзал манзилим – ёшлик мавжида,

Шошилиб-энтикиб етдим вояга.

Оёғим баъзида ерга тегади,

Баъзида тегмайин елиб бораман.

Ёшлигим шуури қаерда қолди,

Мен шуни билолмай доғда қоламан.

Ўтган йўлларимга қайрилиб боқсам,

Жуда олисларда қолиб кетибди.

Қанчалик соғинмай, қанчалик куймай,

Чеҳрам гўзаллигин олиб кетибди.

Умрим ўтаяпти сув каби оқиб,

Орзулар кўп эди, дилда армонлар.

Мен унга етишиб, эришиб бўлмай,

Ўтиб кетган экан қанча давронлар.

Гар соғиниб боқсам, узоқ ўтмишга,

Кўзим илғай олмас унинг изларин.

Оқлар ҳам оралаб майин сочимга,

Хира тортган бугун чарос кўзларим.

Гар биз истасак, истамасак-да,

Босиб бораверар кексалик тоши.

Ёшлигим хотирлаб, гўзал ёшлигим,

Шашқатор бўлади кўзимнинг ёши.

Эсимда: талабалик даврлар эди,

Тошкент оқшоми гўзал ва сокин.

Хушчақчақ кулардик дўстларимиз-ла,

Орзулар бир олам, қалбларда ҳоким.

Дўстларим шўх эди, қалби беғубор,

Бири Қашқа, бири Сурхон дилбанди.

Сўлим Фарғонадан эди Зулхумор,

Мен эса Амунинг шўх бир фарзанди.

Баримиз шўх-шаддод, бахтиёр эдик,

Дунёда ўзимиз тенгсиз сезардик.

Кўчалар гувоҳдир, хиёбон гувоҳ,

Гўёки жаннатнинг боғин кезардик.

Мана, йиллар ўтди, шафқатсиз оқим,

Мени узоқларга оқизиб кетди.

Минг афсус, бетакрор, гўзал ёшлигим.

Тўлқинлар қаърида йўқолиб кетди.

Мен умрим ўхшатдим оқар дарёга...

Гулойим Айтбоева,

Мелиорация ва сув хўжалиги касб-ҳунар коллежи ўқитувчиси.

Иқбол тонги

Яна чиқдим саҳар тонгни кўрмоқ-чун,

Нетай, ахир тонгни беадад севсам.

Ҳатто дош беролмас аллалаган тун,

Кўзларим уйқуни итқитар, юмсам.

Сокин тун бағрида ухлар бадиият,

Мангу қонун шарҳин қадрлаб, қўллаб.

Тонг – меҳмон, мен – мезбон қўлим кўксимда,

Шукр тўнин кийдим саломим йўллаб.

Ҳув ана, кўринар чақнаб тонг, юлдуз,

Уфқнинг бошида ёрқин тож бўлиб.

Тароқнинг тишидай нурлар таралиб,

Янги тонг отмоқда иқболга тўлиб.

Зулфия ОЛЛОЁРОВА.

Отам сўзлари

Отам сўзларига ҳайрон бўлардим,

Нонга зор бўлганмиз баъзан, десалар.

Нон тишлаб кўнглим зил, вайрон бўлардим,

Шукур, нон кўпайди, арзон, десалар.

Гулдираб кетганда тунми, тонг само,

Қитъа, юрт, элларда хавф зарбин сезиб.

Муҳтожлик азобин тотмай жон, аммо,

Муҳтожлик ноласин эшитдим тўзиб.

Дастурхон устида ризқим бор бўлса,

Буғдойзор шовуллаб турса беором.

Болалар оч бўлса, ерда хор ўлса,

Қандоқ томоғимдан ўтади таом.

Эртангни ўйлайман чўчиб дафъатан,

Бутун бўлармикан дунё, насибанг?..

Чинорой ЎРИНБОЕВА.

Бахтли юрт фарзандлари

Эй, менинг болажон, меҳмондўст ўлкам,

Боғ-у чаманлари шунчалар кўркам.

Сенга содиқ бўлиш бизнинг бурчимиз,

Бағрингда бахтлидир ҳар бир ўғил-қиз.

Мусаффо осмон-у, зилол сувларинг,

Кўм-кўк адирлар-у, баланд тоғларинг.

Сени дилдан ҳис қилиб, кўзлар қувонар,

Қучоғингда барча шод-хуррам яшар.

Гулларга бой, гўзал Наманган шаҳринг,

Фарғона, Андижон, Самарқандларда.

Боболарим қурган зўр биноларинг,

Сенинг номинг ўчмас мангу дилларда.

Мустақилсан, бутун дунё тан олди сени,

Мен ҳам сенинг бағрингдаги фарзандинг.

Кўкларга кўтараман байроғинг, албат,

Мадҳингни баралла куйлар Инобат.

 Инобат Одилбоева, Манғит иқтисодиёт коллежи ўқувчиси.

Ҳаёт, менга тегма...

Мен ҳали гўдакман, жуда ҳам ёшман,

Ҳаёт, менга тегма, синовингни қўй.

Мен ҳали тошларга тегмаган бошман,

Ҳаёт, менга тегма, ўйинларинг қўй.

Сабрим йўқ азобга, қийноқларга ҳеч,

Бахтни ҳам, дардни ҳам тушунмайман мен.

Сен нечун қийнайсан мени эрта кеч,

Ҳаёт, асло тегма, чидолмайман мен.

Онамнинг бағридан ҳали кетгим йўқ,

Қалбида қувонч-ла, яшасам дейман.

Мен яшаб ўтайин сендан кўнглим тўқ,

Шу ҳаёт маъносин англасам дейман.

Қанийди, яшасанг бир умр бахтли,

Ҳеч ким азоб бермаса, бўлсанг бахтиёр.

Қанийди, бўлолсанг вафоли, аҳдли,

Худо ҳам етказса энг вафоли ёр.

Ҳаёт, менга тегма, синовингни қўй,

Инсонлар қувончин кўриб, завққа тўй.

Дилдора РАЖАБОВА,

Амударё қишлоқ хўжалик касб-ҳунар коллежи ўқувчиси.

Хулоса

(Хиёнаткорга)

Олислардан туриб қилма хулоса!

Дуч келган инсон-ла этма муроса!

Гап тегса, ўзни этма мудофаа,

Ифорсиз гул билан бир бор яшаб кўр!

Хиёнаткор кимсага айтар сўзим йўқ,

Мен уни кўришга кўрар кўзим йўқ.

Қалбимга отгандир тақдир камон ўқ –

Ифорсиз гул билан бир бор яшаб кўр!

Ҳолимни кўрибсан, шукрингни айла,

Сўзларим ботмасин, фикрингни айла.

Яхшими, ёмонми, йўлингни англа,

Ифорсиз гул билан бир бор яшаб кўр!

Шунда чиқарасан қатъий хулоса:

«Гарчи гул бўлса-да, мисли алаф-а?»

Юзингни бурганча энг сўнгги дафъа,

Майин ифорларга бағринг очиб кўр!

Мақсуд Раҳматуллаев.