СИНФ ТАШҚАРИСИДАГИ “ДАРС”

Менинг ўша кунги охирги дарсим эди,  синф учун ҳам охиргиси экан. Қўнғироқ чалингач, ўқувчилар билан биргаликда синфдан чиқаётганимизда ён томонимдаги  синфхонада дарс ўтиб чиқаётган ҳамкасб қиз билан рўбарў келиб қолдик.

– Ассалому алайкум, ҳорманг, – деб у билан сўрашдим. У ҳам шошилиб: 

– Ассалому алайкум, опа яхшимисиз? – деди.

Бу ҳолни кўрган ўқувчиларим гоҳ менга, гоҳ у қизга ажабланиб қарашди, сал узоқлашганимиздан сўнг:

– Устоз, ҳали сиз нега биринчи бўлиб салом бердингиз, ахир у сиздан ёш эмасми? – деб сўрашди.

– Ҳа, мен ундан анча каттаман. Лекин салом бериш учун ундан кичкина бўлишим шарт эмас-ку, – деб кулдим мен.

Болалар барибир жавобимдан қониқмаганини сезиб саломлашиш одоби ҳақида батафсилроқ гапириб бердим. Уларга “Ассалому алайкум” сўзи сизга тинчлик-омонлик бўлсин, деган маънони англатишини, шу боисдан ҳам биринчи  бўлиб салом беришнинг савоби улкан бўлишини, болалар, синфдошлар ҳам бир-бири билан бошини уриштириб, ё “қалай” дейиш, ё “привет” дея қўл чўзгандан кўра, “ассалому алайкум” дейишса, одобли ва маърифатли эканлигидан далолат бўлар эди, дедим. Ёшлар одоб билан ёши улуғларга салом берсалар, уларнинг чеҳралари ёришиб кетади, негалигини ҳеч ўйлаб кўрганмисизлар? Чунки улар худди ёш боладек кўнгилчан бўлиб қолишади. Бир оғиз саломингиздан қувониб кетишади. Улар аввало сизнинг одоб-икромли бўлганингиздан, қолаверса, омонлик тилаганингиздан хурсанд бўлишади.

Болалар жим қолишди. Бу уларнинг эшитганлари мағзини чақаётганидан дарак эди. Шунинг учун ҳам йўл-йўлакай, синфдан ташқарида ўтган “сабоғим” натижасидан ўзим ҳам мамнун бўлдим.

Зубайда ХОЛБОЕВА,

инглиз тили фани ўқитувчиси.