Жайхун илҳомлари

Алишер Навоий монологи

Дунё экан бевафо, кексайган чоғи билдим,

Кўрган-кечирганларим кечроқ хулоса қилдим.

Шоҳнинг дўсти эрсам ҳам, рақибларим кўп бўлди,

Қанча хато қилса ҳам, алар иши хўп бўлди.

Кайфу сафо турганда дўстлик бир тийин экан,

Бундоқ ўйлаб қарасам, яшамоқ ўйин экан.

Садоқат сақламоқлик танга хўп озор экан,

Сотиш-у сотиб олмоқ - бу азалдан бор экан.

Ҳасадгўй, бахилларнинг дови келиб тураркан,

Муттаҳам, муғомбирнинг ови келиб тураркан.

Халқ аслида оломон, томоша этар экан,

Ўзгалар тақдирига қўл силтаб кетар экан.

Билдириб, билдирмасдан устингдан кулишарлар,

Имкони келган они пўстингни шилишарлар.

Кўп китоб ўқиб роса осмон узра чиқибман,

Ҳақ ҳамда шаъма гапга қулоғимни тиқибман.

Кечиккан пушаймондан топмоқда қалбим озор,

Тан олай, энди берар, вужудга ором мозор.

Саъдулла ХЎЖАНИЁЗОВ,

фахрий журналист.

 

Бобур сулоласи

Она юртдан узоқ манзилгоҳ,

Бобур учун бўлгандир даргоҳ.

Бир ўт билан ўртанар қалби,

Ён атрофга ташларкан нигоҳ.

 

Ҳижрон дарди – Ватан соғинчи.

Ғазаллари, кўнгли овунчи.

Ўзга юртда топди камолот,

Бегонадек бўлса ҳам гарчи.

 

Мовароуннаҳр – муқаддас тупроқ,

Бобур-чи, ундан жуда ҳам узоқ.

Бир сулола ўтида ёниб,

Фикрлари бўлмишдир тўзғоқ.

 

Ҳинд элида Бобур номини,

Сақлашурлар - дил эҳтиромини.

Буюк ишлар шоҳдан эсдалик,

Унутмаслар, юрт султонини.

 

Уч юз йилдир, буюк сулола,

Кўп ишларни қилди ҳавола.

Тожмаҳалдек кўркам иншоотлар,

Машҳур эрур бутун эларо.

 

Ўзга юртдан ўзга манзилгоҳ,

Бобур учун бўлгандир даргоҳ,

Ҳинд элида номин ардоқлар,

Ўтган эди, дея, Бобуршоҳ.

Худойберган ЖУМАМУРОДОВ.

 

Бобур ва Навоий

Буюк зотлар ўтди тарихда якто,

Тинчлик, деб Ватан, деб чекдилар нидо,

Ортларида гирён, ғам чекди Турон,

Авлиё деб тан олди, жумлаи жаҳон.

 

Шоиримсан, курашларда шер бўлган,

Дайди бобом, ота юртда хор бўлган,

Самарқандни ташлаб кетиб Қобулга,

Тоғасининг инсофига зор бўлган.

 

Бойқаро давлатида ҳумо бўлган,

Султонали, Беҳзодга падар бўлган,

Туркий тилни буюк сафо қилган,

Навоийдур, сўз мулкида шоҳ, пирим.

 

Дийдорларга зор бўлди-ку қароқлар,

Сандиқларда қолиб кетди номалар,

Самарқанддан Ҳиротга етди нолалар,

Навоийни кўролмаган Бобурим.

 

Оқиб ўтган сувлар қайта оқмайди,

Заҳириддин Бобур энди қайтмайди,

Лек Ҳирот сайраган қуш, булбуллар,

Алишернинг наволарин куйлайди.

Фотима Ешимбетова.

 

Ёшлармиз

Эртанги кун эгасимиз,

Ҳар ишда энг сарасимиз.

Биз ёшлармиз, ёшлар,

Келажак бизни чорлар.

 

Истиқлолдан куч олиб,

Интилиб яшаймиз ҳар он.

Ўқиб, излаб, ўрганиб,

Юртга бўлармиз қалқон.

 

Ўрганамиз илм-у ҳунар,

Келажакда бу асқотар.

Биз ёшлармиз, ёшлар,

Истиқлолга тенгдошлар.

Диёрбек Нуржонов,

84-мактаб ўқувчиси.

 

Ота ва она

Отанг – бошингда осмон,

Ҳам қуёшдир чароғон.

Бағрида ундиргувчи,

Онанг – замин меҳрибон.

Билки, улар бўлмаса,

Асло униб-ўсмассан.

Д.АБДУРАҲМОНОВ.

 

Дўст

Сирларингни сақловчи дўстинг,

Дардларингни тингловчи дўстинг.

Йиқилсанг кўз ёшингни артиб,

Сенга тиргак бўлувчи дўстинг.

 

Дўстсиз ҳаёт маъно-мазмунсиз,

Йўлларингда қолмас нурли из.

Таъми тотли дўст-ла еган ош –

Бу риштани асло узмангиз.

Олмошгул ШОМУРОДОВА,

48-мактаб ўқувчиси.

 

Юлдузлар оғушида

Тун келади аста-секин,

Бошланар хаёл-мўъжиза.

Чақнаб турар хира лампа.

Ҳилол – ойнинг юзида.

 

Мафтун бўлар кўнгиллар,

Пайдо бўлса юлдузлар.

Сузиб нур денгизида,

Юлдузлар оғушида.

 

Кўркам ой ёғдусида

Қиш тунларин қучаман.

Оппоқ қор саҳросида,

Қордай енгил учаман.

Бахтиёр РаҳимбеРгАнов, 76-сонли мактаб ўқувчиси.