Қаҳрамон шифокорларга

Ҳаёт гўзал, завқли шунчалар,

Лаҳзаларда минг хил синоат.

Бахтга пайғом нурли кечалар,

Ватан яшар мангу саломат.

Шу Ватанни севиб, ардоқлаб,

Фидойилар яшайди бунда.

Дилда эзгу қасамин оқлаб,

Кўнгилларга суянч ҳар дамда.

Ана, қаранг, ярим тунларда,

Кезиб юрар қишлоқ оралаб.

Йўл музлаган, изғиринларда,

Қор ёққанда ҳатто бўралаб.

Ҳеч инжилмай кетаверади,

Ҳаёт учун кураш йўлида.

Беморини асрайверади,

Мўъжиза бор унинг қўлида.

Эл осуда, омон бўлсин деб,

Қаттол вирус йўлини кесди.

Ҳар лаҳзада халқ ғамини еб,

Ўз ғамини тамом унутди.

Ўзим кўрдим, Ковид марказда,

Жон талашиб яшаганини,

Азиз халқин асраб кўзида,

Жон-у меҳрин тўшаганини.

Азоб чекди халқ билан бирга,

Ўз жонини гаровга қўйиб.

Ва яшади эгиз сабрга,

Тун-у куннинг саноғин йўйиб.

Қаҳрамонлар кўпдир Ватанда,

Юлдуз порлар кўкракларида.

Олим, устоз... Тенгсиз жаҳонда,

Эл таъзимда ҳурматларига.

Қаҳрамондан қайси бири кам:

Тикка туриб оёқларида,

Зарарланди ҳатто ўзи ҳам,

"Карантин"нинг ўчоқларида.

Менга қолса, эҳтиром билан,

Юрагимда ҳавас туярдим.

Шифо аҳлин қадрлаб чиндан,

Олтин юлдуз тақиб қўярдим!

Робия ЙЎЛДОШЕВА.