ҲАЁТ – БЕБАҲО, ТИРИКЛИК – БАХТ

Ирода ўзини кўргани келган синфдошларининг ўзаро суҳбатлашиб, шовқин-сурон билан чиқиб кетганларида орқасидан ҳам ўкинч, ҳам ҳавас билан қараб қолди. Ахир у ҳам тенгдошлари қатори яйраб-қувнаб чопқиллаб юргиси келади. Соғлом тенгдошларига ҳаваси келади. Эҳ... қанийди, унинг ҳам оёқлари ўзига бўйсунганида... Аслида бунга ўзи айбдор эканлигини эслаш унга жуда аламли.

Ўша куни у эрталабки нонушта пайтида арзимаган кофта учун дилхиралик қилди. Онаси  “ойлик олгунимизча сабр қил, қизим”, деганида жаҳли чиқиб кетди.

– Бошқалар доим истагинини истаган вақтда олади, мен доим ойликни кутишим керак. Майли, қўяверинг, керакмас. Ҳамма синфдошларимдан кейин кийишнинг менга ҳеч қизиғи йўқ, – деб зарда билан хонасига  чиқиб кетди. Дадасининг насиҳатига қулоқ ҳам солмади.

Мактабга келганида синфхонада дугоналари кеча Малоҳат янги олган кофтани мақташ билан овора эди. Кофта ҳақиқатан чиройли, қизлар ҳам ҳавас билан  қараб, бугун, албатта, ўша дўконга бориб ота-онаси оберишмоқчи эканлигини айтар, Малоҳат эса шундай хушбичим кофтани биринчи  бўлиб кийганидан фахрланиб ўтирарди.

Дарслари тугагач, мактабдан чиқаётган қизлар учун ҳам суҳбат мавзуи ўша кофта бўлди.

– Бошқа гап йўқми, намунча бир кофтанинг мақтовини тугата олмадингларми, ҳали? – деди уларга Ирода ғаши келиб.

– Ҳа, алам қилдими, сенда йўқ-да, – деб синфдоши Райҳон уни чақиб олди. Қизлар хандон отиб кулишди. Уларнинг масхараомуз нигоҳи Ироданинг юрагини ўқдай тешиб ўтди. Яна кўз ўнгида оиласидаги эрталабки аҳвол жонланди. Қачон менинг ота-онам хоҳишларимни вақтида бажара оларкан-а деган  ўй ғазабини бадтар оширди. Шунда... шунда у қизлардан тезроқ узоқлашмоқ учун серқатнов йўлни кесиб ўта бошлади. Ўша дамда  у ҳеч қандай хавфни ҳис қилмади, фақат устидан кулган қизлардан тезроқ олисроқ кетмоқчи бўлганди, холос...

Агар оқибати бунчалар оғир бўлишини билганида эди...

У шифохонада ўзига келди бир неча жарроҳлик операцияларидан сўнг соғайиб уйига келди. Фақат... фақат унинг оёқлари ўзига бўйсунмайди. Эҳ... унинг орзулари кўп эди. Мактабни битириб, олийгоҳга ўқишга кирмоқчи, онаси каби муаллима бўлмоқчи эди... афсус...

– Ҳаётда Ирода каби арзимаган нарсалар учун изтиробга тушиб, ҳаётини хавф остига қўяётган ўспиринлар, ёшлар кўп. Ҳатто ўз жонига қасд қилишга уринаётганлар ҳам онда-сонда бўлса-да, учрайди. Мен ўқувчилар билан турли тадбирлар ўтказиш орқали ҳаёт, тириклик қадр-қимматини англатишга интиламан. Чиндан-да, ҳаётда шўх-шодон, бахтиёр яшаш учун сабаблар бисёр. Шунинг учун арзимаган кўнгилсизликларни деб яшашдан безмаслик керак, – дейди 32-сонли мактаб амалиётчи психологи Маҳлиё Каримова.

Ҳақиқатан ҳам ҳаёт – бебаҳо неъмат. Уни қадрлаш, мазмунли ва тотли ўтказиш эса ҳар кимнинг ўз қўлида.

Ойгул РАЖАБОВА.