HAYoT – BEBAHO, TIRIKLIK – BAXT

Iroda oʻzini koʻrgani kelgan sinfdoshlarining oʻzaro suhbatlashib, shovqin-suron bilan chiqib ketganlarida orqasidan ham oʻkinch, ham havas bilan qarab qoldi. Axir u ham tengdoshlari qatori yayrab-quvnab chopqillab yurgisi keladi. Sogʻlom tengdoshlariga havasi keladi. Eh... qaniydi, uning ham oyoqlari oʻziga boʻysunganida... Aslida bunga oʻzi aybdor ekanligini eslash unga juda alamli.

Oʻsha kuni u ertalabki nonushta paytida arzimagan kofta uchun dilxiralik qildi. Onasi  “oylik olgunimizcha sabr qil, qizim”, deganida jahli chiqib ketdi.

– Boshqalar doim istaginini istagan vaqtda oladi, men doim oylikni kutishim kerak. Mayli, qoʻyavering, kerakmas. Hamma sinfdoshlarimdan keyin kiyishning menga hech qizigʻi yoʻq, – deb zarda bilan xonasiga  chiqib ketdi. Dadasining nasihatiga quloq ham solmadi.

Maktabga kelganida sinfxonada dugonalari kecha Malohat yangi olgan koftani maqtash bilan ovora edi. Kofta haqiqatan chiroyli, qizlar ham havas bilan  qarab, bugun, albatta, oʻsha doʻkonga borib ota-onasi oberishmoqchi ekanligini aytar, Malohat esa shunday xushbichim koftani birinchi  boʻlib kiyganidan faxrlanib oʻtirardi.

Darslari tugagach, maktabdan chiqayotgan qizlar uchun ham suhbat mavzui oʻsha kofta boʻldi.

– Boshqa gap yoʻqmi, namuncha bir koftaning maqtovini tugata olmadinglarmi, hali? – dedi ularga Iroda gʻashi kelib.

– Ha, alam qildimi, senda yoʻq-da, – deb sinfdoshi Rayhon uni chaqib oldi. Qizlar xandon otib kulishdi. Ularning masxaraomuz nigohi Irodaning yuragini oʻqday teshib oʻtdi. Yana koʻz oʻngida oilasidagi ertalabki ahvol jonlandi. Qachon mening ota-onam xohishlarimni vaqtida bajara olarkan-a degan  oʻy gʻazabini badtar oshirdi. Shunda... shunda u qizlardan tezroq uzoqlashmoq uchun serqatnov yoʻlni kesib oʻta boshladi. Oʻsha damda  u hech qanday xavfni his qilmadi, faqat ustidan kulgan qizlardan tezroq olisroq ketmoqchi boʻlgandi, xolos...

Agar oqibati bunchalar ogʻir boʻlishini bilganida edi...

U shifoxonada oʻziga keldi bir necha jarrohlik operatsiyalaridan soʻng sogʻayib uyiga keldi. Faqat... faqat uning oyoqlari oʻziga boʻysunmaydi. Eh... uning orzulari koʻp edi. Maktabni bitirib, oliygohga oʻqishga kirmoqchi, onasi kabi muallima boʻlmoqchi edi... afsus...

– Hayotda Iroda kabi arzimagan narsalar uchun iztirobga tushib, hayotini xavf ostiga qoʻyayotgan oʻspirinlar, yoshlar koʻp. Hatto oʻz joniga qasd qilishga urinayotganlar ham onda-sonda boʻlsa-da, uchraydi. Men oʻquvchilar bilan turli tadbirlar oʻtkazish orqali hayot, tiriklik qadr-qimmatini anglatishga intilaman. Chindan-da, hayotda shoʻx-shodon, baxtiyor yashash uchun sabablar bisyor. Shuning uchun arzimagan koʻngilsizliklarni deb yashashdan bezmaslik kerak, – deydi 32-sonli maktab amaliyotchi psixologi Mahliyo Karimova.

Haqiqatan ham hayot – bebaho neʼmat. Uni qadrlash, mazmunli va totli oʻtkazish esa har kimning oʻz qoʻlida.

Oygul RAJABOVA.