ДЎСТЛИК – БЕБАҲО

Дўстлик – бойлик билан ўлчанмайдиган бебаҳо риштадир. Дўстлик одамнинг  ёшлик пайтларидан бошланади. Ёшликда орттирган қадрдон дўстларимизнинг қадр-қимматини кейин тушуниб етамиз. Шунинг учун ҳам ота-боболаримиз "Кийимнинг янгиси яхши, дўстнинг эскиси яхши” дейишган. Негаки орадан қанча кун, йиллар ўтса-да, одам болалик йилларидаги самимий дўстларини эслайди, уларни унутмайди, қўмсаб, соғинади.

Дўстга содиқлик ҳам одамларни бахтга етаклайди. Одамзотнинг қийин кунлар бошига тушганда ҳам уни енгиб чиқишида дўстнинг кўмаги, далдаси катта куч бўларкан. Юзаки дўстлар шундай кунларда билинади. Шунинг учун азизлар, дўстни танлай билиш керак. Дўстлик бебаҳо эканлигини ўз вақтида англаб, қадрига етиб, унга содиқ бўлиш лозим.

Ота-боболаримиз ҳам қадимданоқ кўп миллатли юртда тотувликда, дўстликда, аҳил-иноқликда яшашган. Шунинг  учун ҳам халқимизни меҳмон-дўст халқ, дейишлари бежиз эмас. Бунга мисол қилиб Ўзбекистонда 130 дан ортиқ миллат вакиллари дўстликда, тотувликда яшаётганини айтиш мумкин. Халқимизнинг дўстинг кўздан узоқда бўлса ҳам кўнгилдан узоқда бўлмасин, деганлари ҳақ гап. Шундай экан, дўстликни авайлайлик, дўстлар!