РАҲМАТ СИЗГА, БИРИНЧИ УСТОЗИМ!

Инсоният яралибдики, доимо нимагадир интилиб яшайди. Янги-янги чўққиларни забт этишга, ҳаёт пиллапояларидан юксакликка кўтарилишни хоҳлайди. Инсон аввало хаёл қилади, кейин орзу қилади. Энг охирида эса, ўша орзу аниқ режалар билан белгиланган ва бажарилиши шарт бўлган қатъий мақсадга айланади. Инсоннинг ўз олдига қўйган ушбу мақсадларини амалга оширишда устоз деб аталган мунис ва меҳрибон, жонкуяр ва фидойи инсоннинг ўрни беқиёс. Мактабга илк бора қадам қўйган кунимиздан бошлаб бизни ўз фарзандидек бағрига босган, нима яхши-ю нима ёмонлигини сермаъно ва мулойим сўзлари билан тушунтирган зот — бизнинг биринчи устозимиздир.

Мен ҳам мактабга илк бор қадам қўйган кунларимни эсласам, ҳалигача юрагим ўзгача бўлиб кетади. Эсимда, уйимизнинг олдида дугоналарим билан қўғирчоқ ўйнаётгандик. Қўшнимиз Бибисора опа мендан бир ёш катта қизи Шаҳнозани етаклаб биз томонга келаётган эди. "Вуууй, Шаҳнозанинг мактаб формаси бунча чиройли, сочларига тақилган оппоқ бантикни қарая, мен ҳам мактабга борсам, ойимга худди шунақасидан олдираман," деб қолди Муҳайё исмли дугонам. Мен ҳам бу вақтда унга ҳавас билан тикилиб қолган эдим.

Уйга ғиззиллаб югуриб кирдиму, нон ёпиш учун хамир қораётган ойимга мени ҳам мактабга олиб боринг, деб хархаша қилдим. Ойим табиийки: "Сен ҳали 7 ёшга тўлганинг йўқ, сени қабул қилишмайди," дедилар. Ўша куни ойимдан аразлаб, уйга кирмасдан фақат ташқарида юрдим, овқат ҳам емадим, жуда маъюс бўлиб қолдим. Ойим эса икки кундан кейин ёнимга келдилар-да: "Мактабга боришни жуда хоҳлайсанми?" деб сўрадилар. Мен тасдиқ маъносини билдириб бош қимирлатгач, "Майли унда эртага олиб бораман" дедилар. Ўша куни кечаси бир олам орзу ва қувонч туфайли кўзимга уйқу келмаган эди. Мактабга бордик. Мени имтиҳон қилишди. Имтиҳондан аъло баҳога ўтдим. Ойим зарурий ҳужжатларни тўплаб, мактаб маъмуриятига топширдилар. Шу кундан эътиборан менда янги ҳаёт бошланган эди.

Ҳар куни эрталаб Шаҳнозадек чиройли бўлиб, Навоий маҳалласидаги 30-сонли, таълим рус тилида олиб бориладиган мактабга бордим. Мактабда мени қаҳрамоним кутиб оларди. У инсон менинг биринчи ўқитувчим Қадирова Шарофат Назировна эди. Мен уларга тақлид қила бошладим. Уларга ўхшаб юришни, гапиришни, табассум қилишни хоҳлар эдим. Ҳуснихатимни ҳам худди уларникидек чиройли қилишга тиришар эдим. Ҳар куни уларнинг менга: “Баракалла, чаққон ва аълочи ўқувчимдан айланай!” деб эркалаб қўйганлари мени ўқишга бўлган иштиёқимни янада оширар эди.

Шу тариқа йиллар ўтди. Юқори синфда бизга ҳар хил янги фанлар қўшилди. Ушбу фанлардан бир-биридан билимли ва тажрибали устозлар бизга дарс бера бошлашди. Бу йил 10-синфга қадам қўйиб анчагина катта бўлдик. Кимдир мактабни тугатиб, олий ўқув юртига ўқишга киришни кўзласа, кимдир бирон касб-ҳунар эгаллаб, тадбиркорлик билан шуғулланишни ният қилган.

Лекин мен шунга аминманки, сиз қайси ёшда, қаерда бўлманг, қандай касб билан шуғулланманг, эришган барча ютуқларимизнинг замирида биринчи устозимизнинг меҳнатлари мужассамдир.

Камола Ўразимбетова, 30-сонли мактабнинг 10-"А" синф ўқувчиси.