RAHMAT SIZGA, BIRINÇI USTOZIM!

Insoniyat yaralibdiki, doimo nimagadir intilib yaşaydi. Yangi-yangi çöqqilarni zabt etişga, hayot pillapoyalaridan yuksaklikka kötarilişni xohlaydi. Inson avvalo xayol qiladi, keyin orzu qiladi. Eng oxirida esa, öşa orzu aniq rejalar bilan belgilangan va bajarilişi şart bölgan qatʼiy maqsadga aylanadi. Insonning öz oldiga qöygan uşbu maqsadlarini amalga oşirişda ustoz deb atalgan munis va mehribon, jonkuyar va fidoyi insonning örni beqiyos. Maktabga ilk bora qadam qöygan kunimizdan boşlab bizni öz farzandidek bağriga bosgan, nima yaxşi-yu nima yomonligini sermaʼno va muloyim sözlari bilan tuşuntirgan zot — bizning birinçi ustozimizdir.

Men ham maktabga ilk bor qadam qöygan kunlarimni eslasam, haligaça yuragim özgaça bölib ketadi. Esimda, uyimizning oldida dugonalarim bilan qöğirçoq öynayotgandik. Qöşnimiz Bibisora opa mendan bir yoş katta qizi Şahnozani yetaklab biz tomonga kelayotgan edi. "Vuuuy, Şahnozaning maktab formasi bunça çiroyli, soçlariga taqilgan oppoq bantikni qaraya, men ham maktabga borsam, oyimga xuddi şunaqasidan oldiraman," deb qoldi Muhayyo ismli dugonam. Men ham bu vaqtda unga havas bilan tikilib qolgan edim.

Uyga ğizzillab yugurib kirdimu, non yopiş uçun xamir qorayotgan oyimga meni ham maktabga olib boring, deb xarxaşa qildim. Oyim tabiiyki: "Sen hali 7 yoşga tölganing yöq, seni qabul qilişmaydi," dedilar. Öşa kuni oyimdan arazlab, uyga kirmasdan faqat taşqarida yurdim, ovqat ham yemadim, juda maʼyus bölib qoldim. Oyim esa ikki kundan keyin yonimga keldilar-da: "Maktabga borişni juda xohlaysanmi?" deb söradilar. Men tasdiq maʼnosini bildirib boş qimirlatgaç, "Mayli unda ertaga olib boraman" dedilar. Öşa kuni keçasi bir olam orzu va quvonç tufayli közimga uyqu kelmagan edi. Maktabga bordik. Meni imtihon qilişdi. Imtihondan aʼlo bahoga ötdim. Oyim zaruriy hujjatlarni töplab, maktab maʼmuriyatiga topşirdilar. Şu kundan eʼtiboran menda yangi hayot boşlangan edi.

Har kuni ertalab Şahnozadek çiroyli bölib, Navoiy mahallasidagi 30-sonli, taʼlim rus tilida olib boriladigan maktabga bordim. Maktabda meni qahramonim kutib olardi. U inson mening birinçi öqituvçim Qadirova Şarofat Nazirovna edi. Men ularga taqlid qila boşladim. Ularga öxşab yurişni, gapirişni, tabassum qilişni xohlar edim. Husnixatimni ham xuddi ularnikidek çiroyli qilişga tirişar edim. Har kuni ularning menga: “Barakalla, çaqqon va aʼloçi öquvçimdan aylanay!” deb erkalab qöyganlari meni öqişga bölgan iştiyoqimni yanada oşirar edi.

Şu tariqa yillar ötdi. Yuqori sinfda bizga har xil yangi fanlar qöşildi. Uşbu fanlardan bir-biridan bilimli va tajribali ustozlar bizga dars bera boşlaşdi. Bu yil 10-sinfga qadam qöyib ançagina katta böldik. Kimdir maktabni tugatib, oliy öquv yurtiga öqişga kirişni közlasa, kimdir biron kasb-hunar egallab, tadbirkorlik bilan şuğullanişni niyat qilgan.

Lekin men şunga aminmanki, siz qaysi yoşda, qayerda bölmang, qanday kasb bilan şuğullanmang, erişgan barça yutuqlarimizning zamirida birinçi ustozimizning mehnatlari mujassamdir.

Kamola Örazimbetova, 30-sonli maktabning 10-"A" sinf öquvçisi.