Сиёсат 27.01.2014 👁 2,668

Барчага тенг тош-у тарози

Ўзбекистон ўз мустақиллигини қўлга киритиб, демократик ҳуқуқий давлатни барпо қилди. Фуқароларнинг ҳуқуқ ва эркинликларини таъминловчи асосий Қонунимиз - Ўзбекистон Республикаси Конституцияси қабул қилинди. Унда жамики дунёвий неъматлар ичида энг улуғи инсон деган фикр илгари сурилиб, шу асосда фуқаро - жамият - давлат ўртасидаги ўзаро муносабатнинг оқилона ҳуқуқий ечими топилди. Конституциянинг 2-бўлими инсон ва фуқароларнинг асосий ҳуқуқлари, эркинликлари ва бурчларига бағишланган. Шу бобнинг 18-моддасида барча фуқаролар бир хил ҳуқуқ ва эркинликларга эга бўлиб, жинси, ирқи, миллати, тили, дини, ижтимоий келиб чиқиши, эътиқоди, шахси ва ижтимоий мавқеидан қатъи назар, қонун олдида тенгдирлар, дейилса, 22-моддасида Ўзбекистон Республикаси ўз ҳудудида ҳам, унинг ташқарисида ҳам ўз фуқароларини ҳуқуқий ҳимоя қилиш ва уларга ҳомийлик кўрсатишни кафолатлайди, дейилади. Демак, асосий Қонунимизнинг диққат марказида инсон ва унинг манфаати ётади.

Конституциянинг VII боби шахсий ҳуқуқ ва эркинликларга бағишланган бўлиб, унда яшаш ҳуқуқи, шахсий дахлсизлик ҳуқуқи кафолатланиб, ҳеч ким қийноққа солиниши, зўравонликка, шафқатсизлик ёки инсон қадр-қимматини камситувчи бошқа тарздаги тазйиққа дучор этилиши мумкин эмаслиги, турар жой дахлсизлиги, республика ҳудудида бир жойдан иккинчи жойга кўчиш ҳуқуқи, ҳар кимнинг фикрлаш, сўз ва эътиқод эркинлиги, виждон эркинлиги кафолатланган. Конституциянинг IX бобида эса фуқароларнинг мулкдор бўлишга ҳақлилиги, меҳнат қилиш, эркин касб танлаш, дам олиш, ижтимоий таъминот олиш, малакали тиббий хизматдан фойдаланиш, билим олиш ҳуқуқига эга эканлиги белгилаб қўйилган. Конституциянинг 44-моддасида ҳар бир шахсга ўз ҳуқуқ ва эркинликларини суд орқали ҳимоя қилиш, давлат органлари, мансабдор шахслар, жамоат бирлашмаларининг ғайриқонуний ҳатти-ҳаракатлари устидан судга шикоят қилиш ҳуқуқи кафолатланади.

Биз Конституциявий ҳуқуқ ва эркинликлардан фойдаланар эканмиз, қонунларга риоя этишимиз, тарихий, маънавий ва маданий меросимизни авайлаб-асрашимиз, атроф табиий муҳитга эҳтиёткорона муносабатда бўлишимиз, қонунда белгиланган солиқ ва маҳаллий йиғимларни тўлашимиз, Ўзбекистон Республикасини ҳимоя қилиш каби бурчларни бажаришимиз зарур. Шундагина биз Ўзбекистон Республикасига муносиб фарзандлар бўламиз. Зеро,

Қуёш заррин нурлари билан,

Бу оламни чароғон қилар.

Қомусим – бахт нурлари билан,

Ҳаётимни гулларга ўрар.

Удир менинг номусим-орим,

Шон-шарафим ҳам буюк қадрим.

Қомусим-ла ҳамнафас ўсдим,

Ва англадим бу ҳаёт сеҳрин.

Қомусим бор - ушалгай орзу,

Барчага тенг тош-у тарози.

Ҳамма бирдай қон-қардош, аҳил,

Биз ёшларнинг буюк парвози.