TO AYoL BOP EKAN...

Aytdilar, agarda Ayol boʻlmasa,

Ayol, deb toʻlgʻongan xayol boʻlmasa.

Samolar koʻshkida hilol boʻlmasa.,

Bu ne hol, deguvchi savol boʻlmasa –

Shunchalar gʻarib-u nolon bu dunyo!

Bas, Ayol mehridan olam munavvar,

Faqat u nazokat bobida sarvar.

Birgina lutfidan koʻngil hurlanar

Va majruh dillarda umid nurlanar –

Nurlar ogʻushida charogʻon dunyo!

Oshiqib boramiz, onam, jonim, deb,

Bagʻriga singamiz, mehribonim, deb.

Toʻkilib-toʻkilib oʻz gʻamimiz yeb,

Shu munis koʻngilga beroldikmi zeb?

Turfa xil savoldan xirmon bu dunyo!

Jam boʻlib kelganda opa-singillar,

Dillardan yozilib ketar chigillar.

Ketamiz, jonhalak onamiz qolar,

Qoʻllarga tutqazib mitti tugunlar –

“Bolam!” deb koʻzlari nigoron dunyo!

Ayollik – shundayin ulugʻ saltanat,

Ehromi – mehrdir, savob, saxovat.

“Yashasa, bolam, deb yashaydi faqat”,

U bilan har koʻngil baxtga yor abad –

Oʻshal baxt sehridan shodumon dunyo.

Qarang-a, chor taraf chunon gulladi,

Zamin-u samo ham ajib ellandi!

Tillarda bir sheva takror aylandi:

To Ayol bor ekan olam gullaydi –

Mehr-u ishq mulkida osmon bu dunyo!

Gul tuting qoʻliga, kulsin charaqlab,

Xushxonlar kuylasin madhin “chah-chah”lab.

“Ayol bor!” – degan xush sado jaranglab

“Tiriklik qudrating asra, - deb, - yo Pab!”-

Beshiklar ustida posbon bu dunyo!

Pobiya YOʻLDOShEVA.