Ustozni söroqlab...

Xivçin otlar minib, “köpkari” surgan,

Bolalik! Men seni soğinib ketdim.

Qönğiroq saslari jaranglab turgan

Qadrdon maktabga xayolan yetdim.

Közlarga jo etib Vatan suvratin,

Har dilda uyğotgan buyuk muhabbat.

Maktab! Bolalikning havas, hayratin

Dunyo yöllariga eltguvçi qudrat!

Şunçalar farahli, beğubor makon,

Osmoni orzular rangida, körkam!

Bağrida möʼjiza tuğilib har on,

Xuddi şu makondan boşlanar köklam!

Ana, nigohlari quyoşday porlab,

Alifbo kötarib kelar muallim!

Qalblarga Ona Yurt mehrini joylab

Boşlanar sinfda ilk saboq – taʼlim!

Oppoq qoğoz uzra kun ötgan sayin,

Harflar karvoni tizilar bir-bir.

Qölimizdan tutgan qöllari mayin

Ustozlar mehriga bormikan taʼbir!

Kim axir unutar, “Ona” deb yozib,

Hijjalab öqişni örgangan onni.

Moziy sirlarini birma-bir oçib,

Möʼjiza yaratgan qutluğ makonni!

Tanaffus paytlari yugurib, horib,

Öyinlar qurardik bir-biridan soz.

Qizlarning soçidan tortqilab, tortib,

Şöxlik qilganimiz keçirgan Ustoz!

O, beboş bolalik – beğubor olam,

Xotiram köşkida porlab turgan moh.

Eng obod, aziz va muqaddas göşam –

Bolaligim mening – eng odil podşoh.

Öşal podşoh amri-maʼruflarini

Gözal sabri ila aylagan eʼzoz.

Men qanday keltiray taʼriflarini,

Ularning özlari şohlarga Ustoz!

Poyiga tökilib, boş egib, qarang,

Arboblar, olim-u fozillar kelar.

Qönğiroq saslari berganda jarang,

Ustozin söroqlab Ustozlar kelar!

Şeʼriy guldastalar tuzib, çaraqlab,

Jonajon maktabga men aşʼor bitdim.

Yurakda ehtirom va hurmat saqlab,

Ustozlar, men Sizga qilaman taʼzim!

Robiya YÖLDOŞEVA.