ONANI ULUFLANG…

Ona... Bu soʻzni eshitganimizda oʻz farzandi uchun jonini berishga tayyor boʻlgan moʻʼtabar zot koʻz oldimizda gavdalanadi. Uni na til bilan, na qalam bilan taʼriflay olamiz.

Biz hayotning sertashvish soʻqmoqlarida muvozanatimizni yoʻqotib, qaygʻu-gʻamga botganimizda ham yoki uning quvonchlari-yu, mehr-muhabbatidan sarxush boʻlib entikkanimizda ham onalarimizga suyanamiz, doimo yonimizda boʻlishini xohlaymiz.

Onani yurakka oʻxshatish mumkin. Uyimizda yurak urib turar ekan, biz yashayapmiz. Onalarimiz yonimizda ekan, yashayapmiz, orzu qilishda toʻxtamayapmiz, goʻyoki bizdan baxtli inson yoʻq.

Baʼzi insonlar onasini borida qadrlamaydi, duosini olmaydi. Ammo onasini yoʻqotgach, hayotning maʼnosini yoʻqotadi. Oʻshanda minglab, millionlab insonlar orasidan ham oʻz onasidek insonni topolmaydi. Chunki ona – yagona.

Ona farzandini toʻqqiz oy rahmida avaylab-asraydi. Tugʻilgach, to voyaga yetgunga qadar bor mehrini berib oʻstiradi. Oʻzi yemasa-da, bolasiga yediradi, kiymay, kiydiradi. Yagona farishtamiz – onamizga suyanamiz, hamisha eng toʻgʻri yoʻlga chorlaydi bizni volidamiz. Ona yarim kechasi uyqudan voz kechib yigʻlayotgan bolasini ovutarkan, bolasiga yaxshilik va sogʻlik soʻrab iltijo qiladi.

Farzandlar oʻsib-unib qanot chiqargach, hayot ularni har tomonga uchiradi, onadan yiroqqa… Bu bir kami toʻlmagan dunyo, hattoki shu jabhada ham onalarga shafqat qilmaydi…

Dunyoning kami hech qachon toʻlmaydi. «Har bir kuningni xuddi qisqa umrni yashayotgandek yasha», degan edi donishmandlardan biri. U ham dunyoning kami toʻlmasligini, bugundan soʻng keladigan erta ham oʻz muammolari va tashvishlarini yetaklab kelaveradi, deya taʼriflaydi. Zero, dunyoning kami toʻlmasa-toʻlmas. Onalarning koʻngli toʻlsin.

Tugʻilish bor ekan, yoʻqotish va ayriliq ham bor. Bu besh kunlik dunyoda onalarimizning koʻnglini toʻldiraylik, mayli, onalarga dunyoni olib bermang, ammo kunda bir bor:

– Onajon, sizni yaxshi koʻraman! – deb ayting.

Koʻngillari togʻdek koʻtarilsin…

Shahlo Yangiboyeva.