YaXShILIK YeRDA QOLMAYDI

Bolalar katta boʻlgani sari ota-onasiga yordamchi boʻlib, qoʻlidan ishini olishga urinadi. Anvar ham otasining oʻng qoʻliga aylangan, qoʻl-oyogʻi chaqqon bola. U har kuni erta bilan sigirlarni oʻtlatish uchun dalaga haydab yuborib, onasiga nonushta tayyorlashda ham yordam beradi. Chunki uning opasi va singlisi yoʻq. Nonushta qilib boʻlgach, ota-onasi ishiga, Anvar maktabiga yoʻl oladi. U kunora sinf rahbari Sanobar Abdullayevadan dakki eshitadi. Sababi u qanchalik urinmasin, maktabga kech qolib kelardi. Anvar nima qilsin, oilada yolgʻiz farzand boʻlsa. Ota-onasi ham ishli odamlar, yordam bermasa boʻlmaydi-da. Bugun ham maktabga kelayotgan edi. Birdaniga uning koʻzi yoʻlning bir chekkasida hansirab oʻtirgan keksa ayolga tushdi. Soatiga qarasa, darsga qoʻngʻiroq chalinishiga 5 daqiqa qolgan. U tavakkal qilib ayol tomonga yugurib bordi va tiklanishiga yordamlashdi. Yonginasidagi kasalxonaga borguncha yetaklab bordi. Kasalxonadan chiqib maktabi tomon borar ekan, soatiga qarab qoʻydi: ikkinchi dars tugab, uchinchi dars boshlangan. Maktabga bormay desa, uyida onasi “nimaga erta kelding, biron narsa boʻldimi?” deb soʻrab holi-joniga qoʻymaydi. Undan koʻra oʻqituvchimdan ozgina dakki yeganim yaxshi, deb maktabga keldi.

Sinf xona eshigi qiya ochiq ekan. Anvar sekin moʻralab qaradi, ona tili darsi, Sanobar opa darsni tushuntirayotgandi. Anvar sekin qiya ochiq turgan eshikni ochdi va kirishga ruxsat soʻradi. Anvarni koʻrib, Sanobar opa taajjubga tushdi:

– Kelsinlar. Namuncha bugun erta kelibsiz. Hali erta emasmi, Ismoilov, – deya kinoya bilan koyiy boshladi.

– Nimaga yana kech kelding? – jahli chiqdi oʻqituvchining. Qoʻrqib ketgan Anvar yigʻi aralash boʻlgan voqeani aytib berdi. Buni eshitgan ustoz:

– Ha, kech kelishdan boshqa yolgʻon ham gapiraman degin, – deb darsning oxirigacha uni burchakka turgʻazib qoʻydi. Darsdan soʻng esa, unga sinfxonani tartibga keltirish vazifasi topshirildi. Anvarning darsga kechikishi va ustozidan dakki yeb, darslar tugagach, sinf xonani tozalagani darrov maktab oʻquvchilari orasida gap boʻlib ketdi.

Ertasi kuni Anvar maktabga vaqtida bordi. Ikkinchi soat ona tili darsi edi. Sinfga Sanobar opa kirishi bilan Anvarning yuragi orqaga tortib ketdi. Ammo negadir Sanobar opa bugun xomush edi. U asta Anvarning yoniga kelib, uni bagʻriga bosdi va muloyimlik bilan:

– Rahmat, rahmat senga bolam, baxting butun boʻlsin, – deya yigʻlab yubordi. Avvaliga Anvar oʻqituvchisining nima uchun bunday qilayotganini tushunmadi. Keyin bilsa, u kasalxonaga olib borgan ayol Sanobar ustozining onasi ekan.

Qissadan hissa shuki, hech qachon yaxshilik yerda qolmaydi.

Ozoda TOʻLIBOYeVA.