ABADIY QARZ

(BIRINChI USTOZIM MARYaSh ABDULLAYeVA HAMDA BARChA OʻQITUVChI VA MURABBIYLARGA BAGʻIShLAYMAN)

Qahraton qish edi, tizza boʻyi qor,
Tashqarida sovuq, boʻron tahdidi.
Bir qadam oldinga yurmoqlik dushvor,
Yer-osmon orasi rutubat edi.

Oʻsha kun esimdan chiqmaydi hamon,
Oyoq-qoʻlim muzlab darsga borganim.
Maktab hovlisida betoqat, giryon,
Kutib olgan edi Maryash muallim.

"A", "B" sinflardan men va bir bola,
Maktabga boribmiz boʻronni yengib.
Yuragida mehr, muhabbat toʻla,
Dars oʻtdi oʻsha kun ustoz berilib.

Darslar tugagach, ustoz erkalab,
Boshimni mehr-la silab qoʻydilar.
Gohida opichlab, goho yetaklab,
Hatto uyimizga eltib qoʻydilar.

Murgʻak bola edim bir norasida,
Endi alifbeni oʻrganayotgan.
Ilm-u irfon qasri ostonasidan,
Ustozga ergashib odimlayotgan.

Ulgʻayib, angladim maktab bagʻrida,
Matonat, jasorat, mehr — bari bor.
Aziz ustozlarning yelka yagʻrida,
Buyuk kelajakning yuki ustuvor.

Men nechun esladim boʻronli kundan,
Umrimga yetgulik ibrat olganim.
Oʻsha kun oʻziga mehr-u sabotdan,
Haykal qoʻygan edi Maryash muallim.

Koʻzin qarogʻida asrab-avaylab,
Orzu-umidlarga qanot boʻlgan u.
Har bitta shogirdin parvozga shaylab,
Sabr-u matonatdan saboq bergan u.

Bundayin fazilat ustozlarga xos,
Ulardadir kenglik, shirin takallum.
Shogirdi qoqilib ketganda bexos,
Eng avval yelkasin tutgay muallim!

Shunchalar mukarram, shunchalar aziz,
Ota-onamizday yurakka yaqin.
Insoniyat uchun abadiy qarz,
Ado etmoq mushkul alarning haqin!

ROBIYa YOʻLDOShEVA.