ABADIY QARZ

(BIRINÇI USTOZIM MARYaŞ ABDULLAYeVA HAMDA BARÇA ÖQITUVÇI VA MURABBIYLARGA BAĞIŞLAYMAN)

Qahraton qiş edi, tizza böyi qor,
Taşqarida sovuq, böron tahdidi.
Bir qadam oldinga yurmoqlik duşvor,
Yer-osmon orasi rutubat edi.

Öşa kun esimdan çiqmaydi hamon,
Oyoq-qölim muzlab darsga borganim.
Maktab hovlisida betoqat, giryon,
Kutib olgan edi Maryaş muallim.

"A", "B" sinflardan men va bir bola,
Maktabga boribmiz böronni yengib.
Yuragida mehr, muhabbat töla,
Dars ötdi öşa kun ustoz berilib.

Darslar tugagaç, ustoz erkalab,
Boşimni mehr-la silab qöydilar.
Gohida opiçlab, goho yetaklab,
Hatto uyimizga eltib qöydilar.

Murğak bola edim bir norasida,
Endi alifbeni örganayotgan.
Ilm-u irfon qasri ostonasidan,
Ustozga ergaşib odimlayotgan.

Ulğayib, angladim maktab bağrida,
Matonat, jasorat, mehr — bari bor.
Aziz ustozlarning yelka yağrida,
Buyuk kelajakning yuki ustuvor.

Men neçun esladim böronli kundan,
Umrimga yetgulik ibrat olganim.
Öşa kun öziga mehr-u sabotdan,
Haykal qöygan edi Maryaş muallim.

Közin qaroğida asrab-avaylab,
Orzu-umidlarga qanot bölgan u.
Har bitta şogirdin parvozga şaylab,
Sabr-u matonatdan saboq bergan u.

Bundayin fazilat ustozlarga xos,
Ulardadir kenglik, şirin takallum.
Şogirdi qoqilib ketganda bexos,
Eng avval yelkasin tutgay muallim!

Şunçalar mukarram, şunçalar aziz,
Ota-onamizday yurakka yaqin.
Insoniyat uçun abadiy qarz,
Ado etmoq muşkul alarning haqin!

ROBIYa YÖLDOŞEVA.