YoShLARNI BUGUNGIDAY HUR DAVRNI QADRLAShGA OʻRGATAYLIK

Men esimni tanigan paytlarimda qishloqlarda turmush sharoiti juda ogʻir edi. Yosh-u qarining hayoti paxta bilan bogʻlangan, oilada yetti yashardan yetmish yashargacha hamma yoz boʻyi gʻoʻza parvarishida, kuzak kelsa, yigʻim-terimida ishlashga majbur edi.

Shunday mashaqqatli yillarda ham ota-onam mening oʻqishimga eʼtibor berib, barcha ogʻirliklarni oʻzlariga olishgan.

Oʻrta maktabni tugatgach, avval Xiva  shahridagi qishloq xoʻjalik texnikumini, keyinchalik Nizomiy nomidagi Toshkent davlat pedagogika instituti (hozir shu nomdagi universitet)ni tugatdim. Dastlab tuman rahbariyatida mutaxassis, paxtachilik xoʻjaligida partqoʻm, kasaba uyushmasi raisi boʻlib ishladim.

Ochigʻini aytganda, oʻsha yillar hayotim doim qil ustida turgan desam, lof deb oʻylamang. Chunki ishda hammaning koʻngliga yeta olish, murosa qilish oson emas. Dakki yegan baʼzi manfur kimsalar qildan qiyiq axtarib, zarba berishga intilishardi. Shunday "chaquv”lar qurboni boʻlib ketgan qancha odamlarni bilaman.

Men ham bunday xavflardan xoli emasdim. Esimda, partqoʻm raisi boʻlib ishlab yurgan vaqtlarimda kimdir meni ovulimizda bir diniy marosimga qatnashdi, deb tuman rahbariyatiga yetkazibdi. U vaqtlar shukrona bilan xayr-ehson qilib, elga osh berish ham eskilik sarqiti, deya baholanar edi-da. Xullas, rahbariyatdan oʻqigan, ilmli boʻla turib, xurofotga berilmasligim lozimligi toʻgʻrisida ogohlantirish oldim.

Sobiq "Mangʻit” sovxozida kasaba uyushma raisi lavozimida ishlab yurgan kezlarim, bir kuni Nukus shahriga, shoshilinch yigʻilishga borishimga toʻgʻri kelib qoldi. U paytlarda Amudaryoda koʻprik yoʻq, respublika markaziga kuniga ikki reys avtobus Turkmaniston davlati orqali qatnar, borib-kelish amrimahol edi.

Xullas, ertasiga bilsam, kimdir xoʻjalikka qarashli bolalar bogʻchasiga kelib, bolalarning goʻshtsiz shavla yeyotganini rasmga tushirib ketibdi. Bogʻcha taʼminoti mening zimmamda, aksiga olib, bogʻchada oʻsha kuni goʻsht tugab qolgan ekan.

Yaratganning marhamati bilan oʻzimga otilgan toshlardan eson-omon qutulib qoldim.

Keyinchalik 40-sonli maktabda oʻqituvchilik qilib, 1994 yilda nafaqaga chiqdim.

Maqtanish boʻlmasin-u sobiq ittifoq davrini va bugunimizning  farqini, inson omiliga eʼtiborni  yurak-yuragimdan his qilganim uchun ham mustaqillikning qadr-qimmati haqida yoshlarga gapirgim kelaveradi. Maktablarga uchrashuvlarga, mahallamizda oʻtkazilgan tadbirlarga chaqirishadi. Shunday damlarda baʼzi tengqurlarim "qoʻysangchi, biz keksalarga nima bor?”, degan istiholaga borishadi.

– Koʻrgan, bilganlarimizni bolalarimizga aytaylik, – deyman ularga doim. – Axir ular oʻtgan kunlarimizni bilsagina bugungi hur zamonning qadriga yetishadi.

Ha, katta-yu kichik eʼzozda yashayotgan bugungiday farovon kunlarimizning  taʼrifiga soʻz yoʻq. Ilohim, mustaqilligimiz abadiy boʻlgay, avlodlarimiz shu ozod va obod Vatanda baxtiyor yashagay!

Soliy SOBIROV, xalq taʼlimi faxriysi.

(Foto - http://uzbekistonovozi.uz)