SOGʻINCh

Men bahorni sogʻindim, togʻlarning ogʻushini,

Abdulla Orif sevgan bogʻlarning ogʻushini.

Lolalarning gulxani lovullab yonishini,

Sogʻindim, chamanlarda xushxonlar xonishini,

Koʻkingga yetdik Koʻklam! Yetkazganingga shukur!

Amuning suvlariga toʻsh urib uchgan qushim,

Bolajonlar quvonchin pirpirab quchgan qushim –

Varraklarmi?! Yoʻq, ular ERK nurin ichgan qushim,

E-hey! Yashil boʻrk ila chulgʻandi oʻng-u tushim,

Koʻklandi qir-u dalam! Koʻzlarga surtdik, shukur!

Momolar aytdi shodon: “sumalakka, qoʻshnilar!”

Xushxabar ketdi har yon, dillar toʻlib-toshdilar.

Bir yon Xitoy, Nazarxon – ahli elim joʻshdilar,

Sumalakka totuvlik, mehr nurin qoʻshdilar,

Koʻngillar boʻldi bir jom – sipqorib ichdik, shukur!

Maysalar gilam yozdi qadamlarga. Ajoyib!

Novdalar shod uygʻondi, shabnamlarga yuz chayib.

Ayvonlarda boshlandi, ajib hashar – gʻaroyib –

Qaldirgʻochlar in qurdi, oʻzlari loy-pesh qoʻyib.

Yaratmoqdan dil xurram, shukrona aytdik, shukur!

Ezgu ishlarga paygʻom– Hamal kirdi charaqlab,

Yorishib ketdi olam, nurga doʻndi yaraqlab.

Bagʻrini ochdi dalam, yuraklarga oʻt qalab,

El-u yurt mehnat bilan ellandi tong saharlab –

Rizqqa borar yoʻl tomon shod qadam qoʻydik, shukur.

Turnalar qaytdi, qarang, ayozning yoʻlin kesib,

Chamanlar kamalak rang oldi marjonin tizib.

Quvonchlar berdi jarang, doʻst-u yor bazmin tuzib,

E-he-hey, qarang-qarang, har dilga diydor nasib –

Shohsupada boʻldi jam, oʻzbeg-u tojik, shukur!

Shaylandi koʻhna Turon, jam boʻlib sumalakka,

Bir yonda bahsi Qurʼon, dil toʻla nur, tilakka.

Qirgʻiz, qozoq va turkman, gul tikib bir palakka,

Ushaldi orzu, armon, quvonch yetdi falakka –

Koʻngillar-koʻngillardan toʻyib suv ichdik, shukur!

Navroʻz keldi yoronlar, sogʻinchlarga gul tutib,

Yozildi dasturxonlar, oʻrtaga oʻtov tikib.

Azaliy qadrdonlar biri-birini kutib,

Temurzoda sarbonlar udumin mahkam tutib,

Quchoqlarin ochgan dam, baxtga yor boʻldik, shukur!

Robiya YOʻLDOShEVA.