OʻZBEKISTON – OZOD VA OBOD UYIMIZ

Totuvlik – millatlarni birbiriga suygun, elatlarni gulgun qiluvchi tuygʻu. Totuvlik bor joyda qut-baraka, fayz, tinchlik va ahillik, mehr-oqibat, taraqqiyot boʻladi. Koʻngillarni rohat-farogʻat quchadi. Rohat-farogʻatga yetishgan dillarda faqat ezgulik tugʻiladi. Shuning uchun ham Oʻzbekistonday jannatmakon yurtni oʻzlariga Vatan qilgan 136 ta millat vakillarining barchasi bir-biriga doʻst, inoq, bir-birlari ila tomirlari tutash. Bu tomirlar mehr-oqibatdan, qon-qardoshlik taftidan kuch oladi. Ana shu kuchdir mamlakatimizda dillarni, tillarni, millatlarni bir-biriga el qilgan!

Bugungi Oʻzbekiston maktablarida darslar 7 tilda olib boriladi. 10 tilda televideniye koʻrsatuvlari namoyish etilib, radio eshittirishlar efirga uzatiladi. 100 ga yaqin milliy-madaniy markazlar faoliyat olib boradi. Salkam 1,5 milliardga yaqin aholi istiqomat qilayotgan Xitoydek rivojlangan mamlakatda 52 millat vakillari yasharkan. Eʼtibor bering: bizning 33 millionlik xalqi bor Oʻzbekistonimizda esa 136 ta millat vakillari oʻzaro hamjihatlikda, mamlakat iqboli uchun fidoyi mehnat qiladilar va totuv yashaydilar. Demak, mamlakatimizda yashayotgan barcha millat vakillarining Oʻzbekistonni oʻzlariga Vatan qilishlari uchun mustahkam va ishonchli asoslari bor. Bu – xuddi et bilan tirnoqni bir-biridan ajratib boʻlmagani kabi, xalqimizni bir-birlari ila mustahkam jipslashtirib turgan oʻzaro hurmat-izzat, mehr-oqibat, totuvlik va bagʻrikenglik ildizlarining teranligidir.

Ikkinchi jahon urushi yillarini bir eslang-a! Urush boshlanishidan sal oldin faqat Oʻzbekistonning oʻzidan 100 mingdan ziyod begunoh kishilar qatagʻon qilindi. 13 ming nafar aybsiz aybdorlar “xalq dushmani” sifatida otuvga hukm etildi. Dunyo qalqib turgan bir vaziyatda, bir millatni ikkinchi millatga gij-gijlash avjiga chiqqan, el-u yurtlardan hamjihatlik, mehr-oqibat koʻtarilgan bir paytda, mashʼum urush tufayli millionlab kishilar urush olovi ichra qolganda Oʻzbekiston barcha millat bolalariga quchogʻin keng ochdi. Urush, xoʻrlik, jabr-sitam oʻzbek xalqining bagʻrikenglik xislatini, ildizlari teran totuvlik neʼmatini sidirib tashlay olmadi. Birgina oʻzbek oilasi – Bahrixon aya va Shoahmad ota Shomahmudovlar bagʻriga olgan oʻndan ortiq millat bolalari bir qozondan taom yeb, oʻzbekning quroq koʻrpasida uxlab, orom oldilar.

Akademik shoir Gʻafur Gʻulom bobomiz: “Sen yetim emassan, tinchlan jigarim!” deya dunyoga oʻzbekning oʻz soʻzi bilan bong urdi, totuvlik va bagʻrikenglik tugʻini baland tutdi. Hali-hanuz urush yillarida oʻzbek xonadonlaridan panoh topib, oʻzbekning tuzini ichib, mehridan bahramand boʻlgan “urush bolalari” Oʻzbekistonga talpinib turishlarida ham totuvlikning ming bir hikmati mujassam emasmi, azizlar!

Bu hikmatlar mohiyatida ulugʻlik bor, oʻzaro hurmat-izzat, yuksak odamgarchilik, koʻngillar koʻngillarga tutash, qonlar qorishib, et va tirnoq kabi uzilmas rishtaga aylangan qarindoshlik bor unda! Etni tirnoqdan ajratib koʻring-chi! Ajratolmaysiz, jon-u jahoningiz zirqirab ketadi ogʻriqdan. Oʻzbekistonda 136 ta millat vakili bir-birlarisiz yashay olmaydi: har oʻzbekning hech boʻlmaganda bitta qozoq qarindoshi-qurdoshi, tojik yo turkman oshnasi boʻlgani kabi boshqa millat vakillarining ham koʻngliga yaqin qon-qarindoshlari bor. Bu – bizning mamlakat xalqi uchun eng ulugʻ qadriyat – mazmun va mohiyatida yuksak insoniylik fazilatlarini mujassam etgan totuvlikning ulugʻ xislatidir!

Robiya YOʻLDOShEVA.