Navröz nafasi

Hayotda goh özib, keçikkanimda,

Taşvişlar komida ğam çekkanimda.

Armonlarga tutqun, tiz çökkanimda,

Onamni soğinib, içikkanimda –

Bir siqim tuproqda tuyaman ifor –

Vatanga kök solib kelganda Bahor!

Amu sohillarin kezaman yayov,

Maysarang söqmoqlar könglimga suyov.

Anov tölqinlarda bir kuç bor – dayov,

Öşal kuç yondirar Daryoni! Lov-lov!

Köngillar tölğonib çekadi ozor –

“Orol!” – deb daryoga çökkanda Bahor!

Yurtda iş pallasi – qizğin jarayon,

Dunyo nigohida har taraf, har yon.

Daryosin yöqotgan qirğoqlar giryon,

Tuzlar böhronida diydirar osmon...

Dillarda yuksalar Vatan degan or –

Möynoq tomonlarda kezganda Bahor!

Oqibat, muhabbat – baridan ğolib,

Köngillar-köngilga talpinar yonib.

Har dilga bahoriy jaranglar solib,

Orol bağri borar yaşil rang olib.

Mehrdan suv içib unar örmonzor –

Şu yerdan boşlanar Vatanda Bahor!

Axir bu yerlarga köçgan bugun Xalq,

Bugun özi Daryo, özi Dengiz – Xalq.

Şovullab turganin kördingizmi, naq

Ummonday Orolni töldirganin Xalq!

Bunda ona xalqim tun-u kun bedor,

Navröz zavqin olib kezadi Bahor!

Qumrilar juftlaşib uçdilar bu dam,

In qurmoq jazmida çağalaylar ham.

Mehnat maydonida bölib jam-ul- jam,

Yerga uruğ qadar Hazrati Odam!

Ona tabiatga mehri ustuvor

Insonlar qalbida uyğondi Bahor!

Bugun könglim mening osmon kabidir,

Ona xalqim ğaniy, xalqim – nabidir.

Farzandlari uning ilmi kaviydir,

Tinçlik, farovonlik – el matlabidir.

Yer-u osmonlari gözal, betakror

Yurtimni soğinib keladi Bahor!

Amu suvin içgan uluğ ellarda,

Yeröçoqlar qurdik mahallalarda.

Möynoq, Orol tomon eltar yöllarda,

Navröz nafasi bor qir-u çöllarda

Sumalak sayliga köngillar xumor –

Har uyga kök terib kiradi Bahor!

Robiya YÖLDOŞEVA