UPUSh FAXPIYSI: BUNDAY SAODATLI KUNLAPNI OTA-BOBOLAPIMIZ FAQAT OPZU QILIShGAN

Mangʻitlik Sobir bobo Nurullayev Ikkinchi jahon urushiga otlanganida endigina  18 yoshga toʻlgan navqiron yigit edi. Oʻsha paytdagi Qoraqalpogʻiston Pespublikasining Qipchoq tumani markazidagi Amudaryoning Qipchoq pristanidan paroxodga chiqib frontga ketgan yigitlarning eng yoshi Sobir Nurullayev edi. 1942-yilning sentyabrida yoʻlga chiqqan mangʻitlik yigitlar hali Oʻzbekiston hududidan chiqmaslaridanoq urush dahshatlariga roʻbaroʻ boʻldilar: Markaziy Osiyodan frontga joʻnatilayotgan oziq-ovqat, qurol-yarogʻ eshelonlari, safarxaltalarini yelkalagan son-sanoqsiz odamlar oqimi gʻarb tomon shoshilishardi. Gʻarbdan Sharqqa tomon kelayotgan poyezdlarning vagonlari mayib-majruh jangchilarga, evakuatsiya qilinayotgan ayollar, keksalar va bolalarga toʻla edi. To ular Possiyaning Omsk shahriga yetib borgunlaricha har bir qarich yerda fashizmning vayronkor izlarini koʻraverib, yuraklari nafrat olovida yonib, tezroq qoʻllariga qurol olish, fashizm balosiga qarshi kurashishga tayyor jangchilarday his qila boshlagan edilar.

Omsk shahridagi Tankchilar tayyorlash harbiy bilim yurtining qisqa kursida taʼlim olgan Sobir Nurullayev 1942-yilning qorli kunlaridan birida ilk marta jangga kirdi. Piyodalar qoʻshinida pulemyotchi sifatida urushga kirgan Sobir Nurullayev ikki yarim yil davomida mislsiz janglarda ishtirok etdi. Goh piyodalar qoʻshinida, goh tankchilar brigadasida pulemyotidan dushmanga qaqshatgich zarbalar berdi.

– Oyogʻimdan olgan jarohatim anchagina ogʻir boʻldi, – olovli janglar bilan kechgan umr yoʻllari haqida soʻzlaydi Sobir bobo. – Ancha vaqt gospitalda davolandim, oqsoqlanib qoldim. Lekin chidadim.

Tinimsiz mashqlar, metin irodasi bilan oʻz jarohatiga  malham boʻlishga intilgan Sobir Nurullayev dardni matonat bilan yengdi, erkin yuradigan boʻldi. Yana frontga otlandi.

– Fashistlar chekinayotib ham tavbasiga tayanishmadi, – eslaydi Sobir bobo. – Urushning soʻnggi kunlarida rosa jazavaga  tushishganlariga guvohman. Maʼnisiz, maqsadsiz, pala-partish otishardi. Tarix bundayin vahshiylikni koʻrmagan edi nazarimda.

Sobir Nurullayev Gʻalaba bayramini Chexoslovakiya zaminida kutib oldi. Fashizmning soʻzsiz taslim boʻlgani haqidagi xabardan quvongan jangchilar bir-birlarini  qutlasharkan, kulib turib yigʻlashar, yigʻlab turib kulishar edi. Frontning turli yoʻnalishlaridagi janglarda koʻrsatgan jasorati uchun Oliy Bosh Qoʻmondonlik tomonidan berilgan III Darajali “Shuhrat” ordeni, “Jasorat”, “Jasurligi uchun” medallarini koʻksiga taqib Gʻalaba paradida ishtirok etgan Sobir Nurullayev urushdan soʻng, yana ikki  yil davomida harbiy xizmatda boʻldi. U fashistlar tomonidan vayron qilingan shahar va qishloqlarni qayta tiklash, izdan chiqqan sanoat va qishloq xoʻjaligini rivojlantirishdek xayrli ishlarda ishtirok etdi.

Tinchlik yillarida Mangʻit paxta tozalash zavodida, tumandagi qurilish tashkilotlarida chilangarlik qilgan Sobir ota Nurullayev nafaqaga chiqqan boʻlsa-da, doimo el-yurt, mahalla-koʻy bilan birga. Uning har bir kuni maʼno, mazmunlarga toʻla.

 – Bundayin saodatli, farovon zamonni ota-bobolarimiz koʻrmagan, – deydi otaxon shukronalik bilan. – 2018-yilda Toshkent shahrida, Ikkinchi jahon urushida qozonilgan gʻalabaning 73-yilligiga bagʻishlanib, Xotira va qadrlash kuni munosabati bilan oʻtkazilgan bayram tadbirida ishtirok etdim. Prezidentimiz Shavkat Mirziyoyev har birimiz bilan alohida-alohida koʻrishib, suhbatlashdilar. Ilohim xalqning baxtiga uzoq umr koʻrsinlar.

Otaxon hamon tetik, bardam. Biri-biridan aqlli, mehr-oqibatli besh oʻgʻil va ikki qizning har birining oilasida oʻrni bor, ardoqli. Boboning oʻgʻil-qizlari, nevara-yu chevaralari jam boʻlsalar, bu katta xonadon toʻyxonaga aylanib ketadi. Umrining 95 bahorini qarshi olgan Sobir boboni ziyorat qiluvchilar bisyor. Maktab oʻquvchilari, tumandagi idora va tashkilotlar xodimlari, Navoiy nomli mahalla faollari turli bayram sanalarida otaxonni guldastalar, sovgʻalar bilan yoʻqlashadi. Har kuni boboning ahvoli-ruhiyatidan xabardor boʻlib turishadi.

– Doimo bizga maslahatgoʻy, – deydi otaxonning kelini Mavluda opa mamnuniyat bilan. – Tillaridan shukronalik tushmaydi. Zamonaning, tinchlikning qadriga yetinglar, deyishdan hech charchamaydilar.

95 yoshida ham tinib-tinchimaydigan, har bir kunini shukronalik bilan oʻtkazayotgan Sobir bobo Nurullayev bilan xayrlasharkanmiz, qoʻllarini duoga ochdilar:

– Yurtimiz tinch, Prezidentimiz sogʻ-omon, xalqimiz mehr-oqibatli, xonadonlarimiz farovon boʻlsin. Farzandlarimiz hech qachon urush nimaligini bilmasinlar, omin!

Pobiya Yoʻldosheva.