Ona tabiatga ozor yetkazmang

Asrang ona tabiatni,

Oʻshanda siz asragaysiz

Bolangizga bu dunyoni!

Televideniye orqali har gal bu qoʻshiqni eshitganimda xonandaga qoʻshilib men ham xirgoyi qilar edim-u, lekin maʼnosini unchalik oʻylamas edim. Oʻtgan yil koʻklamda bogʻimiz chetiga yangi ekilgan terak nihollarining atrofini yovvoyi oʻtlardan tozalayotgan edik. Otam kimdir ustidan bosib ketgan terak niholini koʻrib qattiq xafa boʻldi. «Qaysi tarbiyasizning ishi ekan-a bu?» - dedi. Anchaga-cha gʻazabini bosa olmadi.

- Koʻp kuyunmang ota, mana qancha teraklarimiz bor-ku, - dedim men. Shunda otam meni yoʻl boʻyida qator tizilib turgan uzun-uzun teraklar yoniga olib bordi.

- Mana buni qara, - dedi yuqoriga ishora qilib. - Bizning har birimizning yil davomida erkin nafas olishimiz uchun ana shunday teraklardan ikkitasi kerak boʻladi. Qolaversa, yoʻldan koʻtarilgan qanchadan-qancha changlarni yutib, yashil daraxtlar havo musaffoligini taʼminlaydi. Endi payhon qilingan bir daraxtning qadrini oʻzing bilib olaver.

Shu voqeadan soʻng atrofimizni oʻrab turgan olam va tabiatimiz haqida koʻp oʻylaydigan boʻldim. Qaniydi, hamma ham yon atrofimizning yam-yashil daraxtlar, gullar bilan bezanib turishiga intilsa. Oʻzimiz nafas oladigan ona tabiatimizga ozor yetkazmasa. Orzu qilish bilan ish bitmaydi. Bu yil men va barcha sinfdoshlarimiz ona tabiatimizning gullab-yashnashi uchun oʻz hissamizni qoʻshish maqsadida yangidan qurilib, ishga tushirilgan maktabimiz bogʻiga 2 tupdan mevali daraxt koʻchati ekdik. Ustozimiz bizlarga:

- Hali oradan yillar oʻtib, bu bogʻ shunaqangi xushmanzara boqqa aylanadi. Shunda sizlar ukangizga, singlingizga, qoʻsh-ningizga bogʻning qanday barpo qilinganini aytib quvonib yurasizlar. Chunki ular sizlardan keyin shu maktabda oʻqishadi. Ular tanaffus paytlarida soya-salqinda dam olib, sizlarga rahmat aytishadi. Oʻsha paytda oʻz qilgan mehnatlaringizdan faxrlanib yurasizlar, - dedi. Men shunday boʻlishini juda-juda istayman.

Aziz tengdoshlar, koʻklam libosiga burkanayotgan chor-atrofingizga, osmonda charx urib uchayotgan qushlarga, tiriklik gʻamidagi jonzotlarga bir qarang! Naqadar goʻzal! Bu bizning umumiy uyimiz - ona tabiatimiz. Uni uyimiz kabi asraylik, chunki xonadonimiz qanchalik toza, orasta va fayzli boʻlsa, shunchalik dilimiz ravshan, kayfiyatimiz chogʻ boʻlgani kabi tabiatimizning musaffoligi ham har birimiz uchun zarur. Hech kim tabiatdan ayro yashay olmaydi. Shunday ekan, har birimiz koʻchat, gullar, daraxtlar ekib, parvarishlab, chor-atrofimizning gullab-yashnashiga harakat qilaylik.

Sevara Ismoilova,