HAR BIR SOʻZI IBRAT

Odatda biz iymon-eʼtiqodli, qalbi toza, ezgu fazilatlarga ega insonlarni farishtaga oʻxshatamiz, ularni juda farishtali odam, deya alqaymiz. Aslida ham insonning yuzidan uning qanday odam ekanligi sezilib turadi.

Qurbonbika momoni Mangʻitda, Choykoʻl ovulida, Qipchoq ovulida tanimaydiganlar kam. Taniganlar farishtali momo, deya taʼriflashadi.

U 1938-yilda "Choykoʻl” ovulida tugʻildi. 3 yoshida onasidan ayrilib, yetimlik azobini, davr mashaqqatlarini totib oʻsdi. Otasi Kamol Yusupov tilidan shukronasi tushmaydigan, keng feʼlli odam edi. Ikkinchi jahon urushiga ketib, shahid boʻlgach, qizaloq ham ota, ham onadan ayrilib, dardlarini mehnat bilan yengdi. 12 yoshidan paxtachilikdagi barcha ishlarda kattalar qatori mehnat qildi. 18 yoshida sobiq Engels nomli kolxozga kelin boʻlib tushdi. Turmush oʻrtogʻi Safarboy Eshmurodov xoʻjalikda yer tuzuvchi, qurilish prorabi kabiturli lavozimlarda ishladi.

1958-yilda "Qipchoq” va Mangʻit tumanlari birlashtirilgan vaqtda, ularning oilasi xizmatchilik yuzasidan Mangʻit shahrining hozirgi "Chordara” mahallasiga koʻchib kelishdi va turgʻun yashab qolishdi.

Qurbonbika momo turmush oʻrtogʻi erta vafot etib ketganidan soʻng 8 nafar farzandni ham ona, ham ota boʻlib yoʻlga soldi.

Hozir onaxonning oʻgʻil-qizlarining har biri alohida oila boʻlib, palak yoyishgan. Oʻgʻillari biri elektrik, biri mexanik, biri haydovchi boʻlib ishlab, oilalarini oyoqqa turgʻizishdi. Biri chevar, biri tadbirkor, biri oʻqituvchi qizlar – kelinlardan ham koʻngli toʻq. Biroq sakson yosh ostonasidagi onaxonning ham oʻziga tan yumushlari koʻp: "Chordara” mahalla fuqarolar yigʻini, nevaralari oʻqiydigan maktablarda boʻladigan yigʻilishlarda qatnashadi, muhokama etilayotgan masalalarga oʻz munosabatini bildiradi, yoshlardan oila totuvligi, qoʻshnichilik munosabatlari-yu oʻzaro hamjihatlikda yashash borasida maslahatlarini ayamaydi, oʻzining, oʻzi tengilarning boshidan kechirgan ogʻir kunlarini ibrat qilib aytib beradi, bugungiday dorilomon kunlarni qadrlashga oʻrgatadi. Goh Ahmad Yassaviy hikmatlaridan, goh boshqa alloma bobolarimizning ibratli soʻzlaridan keltiradi, oʻzi esa hozir ham mutolaadan toʻxtamaydi. Suhbatdosh boʻlgan odam onaxonning zehniga, xotirasi kuchliligiga qoyil qolmay iloji yoʻq.

– Boʻsh vaqt topsam, bekor oʻtirmay deb bolalarga tushlik tayyorlab, uylarni yigʻishtiraman. Axir kelin qachon ishdan kelib, bajaradi, deb oʻtirsam, unda qanday odam boʻldim?

Qurbonbika momoning oʻz hayotiy falsafasi bor: odam Yaratgan bergan umrda ezgu ishlar qilib, hech kimga ogʻirini tushirmay yashashi kerak. Bu qoidasiga amal qilgan onaxon hatto 2008-yilda muqaddas haj ziyoratiga borayotganida oʻgʻillarining Nukus aeroportiga kuzatishga chiqishiga ham ruxsat bermagan ekan.

– Koʻpgina qaynona boʻlgan ayollar endi kirimni kelin yuvib, ovqatimni oldimga olib kelib qoʻyishi kerak, deb hisoblashadi, – deydi Qurbonbika momo kulib. – Aslida biz bandalarga berilgan umrning har lahzasining soʻrovi bor. Shunday ekan, har kim imkoniga yarasha ish bilan mashgʻul boʻlishi kerak.

30 nafar nevara, 21 chevara diydoriga musharraf boʻlgan farishtali momo bilan qancha suhbatlashmang, hech zerikmaysiz, har bir soʻzidan hayotiy hikmat topasiz, uzatilayotgan qizlarga yor-yor aytgandaku, eshitganning koʻngli sel boʻladi, nasihatlariga koʻpchilik yoshlar amal qilib yurishadi.

– Bugungiday hurzamonni salkam saksonga kirib, endi koʻrayapman. Hamma oʻz uyida tinch, xotirjam, dasturxonida turli neʼmat. Yana el boshchilari, mahalla oqsoqoli turmushingizda ne muammolar bor, deb xabar olib tursa, bundan ortiq maʼmur hayot, izzat-ikrom boʻlmasa-ov, odamga, – deydi momo shukrona bilan qoʻli koʻksida.

Aslida yurtimiz fayzi, farishtasi boʻlgan Qurbonbika momoday nuroniylarimiz har qancha eʼzozu-ehtiromga loyiq.

Suratda: Qurbonbika momo Yusupova

nevarasi bilan.