KECh ANGLANGAN HAQIQAT

Odamlar bahorning injiqliklariga endi koʻnikib ulgurgan payt – may oyi oʻrtalarida oddiy xonadonda bir qizcha dunyoga keldi. Onajoni uni bagʻriga bosib alla aytib uxlatar, shirin ertaklar aytar edi, deyishimni kutyapsizmi? Yoʻq, aksincha, qizaloq bir kun ham ona mehridan bahramand boʻlolmadi. Ona suti, ona mehri, ona hidi nimaligini ham bilmadi u. Uning uchun ona-xolasi, ota esa xolaning eri edi. Shu zaylda kunlar oʻtaverdi, qizchaning tili baribir “ona” deb chiqdi. U onasini anglamasa ham uni sogʻinardi, qoʻmsardi. Uning “otasi” oʻzicha mehribon, gʻamxoʻrdek edi. Bir kuni qizcha va singlisi taʼmirlanayotgan mashina ustiga chiqib rosa oʻynashdi, maza qilib toʻpolon qilishdi. Axir ular hali bola edilarda. Buni ota koʻriboq asabi buzildi, shartta kelib qizchaga bir tarsaki tushirdi. Shu onda qizaloq mehr kutgan insonida qahrni koʻrdi, gʻazabni koʻrdi. Hayotning ilk zarbasidan biroz oʻziga kelgach, koʻzida yosh bilan uyiga qaytib keldi va maktabiga joʻnadi. Oʻshanda u birinchi sinf oʻquvchisi edi. Qizchaga bu tarsaki juda qattiq taʼsir qildi. Chunki singlisi yemagan tarsakini u yegan edi.

Yillar oʻtib, qizcha bu voqea haqida oʻylamay qoʻydi. Bora-bora oʻzi bilan onasi va singillari orasida ham qandaydir koʻzga koʻrinmas parda bordek, muomalalari samimiy emasdek tuyula boshladi unga. Buning sirini anglolmay hayron edi u. Bir kuni qizchaga maktabda ona haqida insho yozish topshirildi, 9-sinf oʻquvchisi edi oʻsha paytda. Bir ilojini qilib yozdi, lekin insho haroratsiz, tasavvur va yuzaki xayollardan iborat edi... Shu-shu qizcha ona haqida hech ham yozmaslikka ahd qildi. Lekin kim oʻylabdi deysiz, oradan yillar oʻtib, aynan “Ona” haqidagi kitobi uchun “Zulfiya” mukofotini oladi deb. Ha, endi u onasi haqida kechalari uxlamay yozardi, sogʻinib, entikib yozardi. Chunki yillar oʻtib, ulgʻaygani sari oʻz onasi jonidan kechib dunyoga keltirganini, xolasi esa oʻz farzandlari qatori voyaga yetkazganini, koʻngli kemtik boʻlmasin, deb bu sirni oshkor qilmaganini keyinchalik bilgan edi. Demak, uning biri-biridan fidoyi ikki onasi bor ekan. Beixtiyor shularni oʻylab koʻzlariga yosh kelar, oilasi oldida farzandlik burchini oqlashga intilardi. Ha, doʻstlar, qaro tun zulmati yorugʻ kunlardan nishona. Shu eʼtiqodga ishonib yashagan qizcha bugun baxtidan shod va baxtiyor...

Sveta ShOMURODOVA.