Gunoh va savob
Dunyoning ishlari shu ekan-da... Gunoh bilan savobning oʻrtasida faqat bittagina koʻprik bor ekanligini men ilgari bilmasdim, toʻgʻrirogʻi, oʻylamasdim. Bu koʻprikning qaysi tarafiga oʻtish insonning oʻziga bogʻliq ekan...
Oʻshanda u yigirma yoshlarda edi. Yigitchaning ismi Kamron. Ota-onasi unga yaxshiroq qiz topib, uylantirish maqsadida koʻpgina joylarga sovchilikka borishgan-u, ammo oʻgʻli paysalga solavergach, toʻy mavzusi vaqtinchalik toʻxtatildi. Kamron odobli, ziyoli, yaxshi yigit, buning ustiga tayinli ishda ishlaydi, maoshi ham oilasiga yetib turibdi.
Kamronlarning qishlogʻida qoʻshnilar ahillikda hayot kechirishadi. Ularning yonginasidagi uyda, bitta chol va kampir yashardi. Ular yetimxonadan bola asrab olishgan. Aslida-ku oʻzlarining bitta qizlari bor boʻlgan. Lekin u qiz oʻn yetti yoshlarida bitta yigit bilan qochib ketgan. Shundan soʻng ota-onasi qizni "oq” qilishgan. U qiz oʻshandan buyon qaytib kelmagan. Gap-soʻzlarga chidolmagan ota-ona Kamronlarning qishlogʻiga kelib yashay boshlashgan. Kamron bu haqda eshitmagandi...
Kunlari goh iliq, goh salqin, goho quyoshli, goho pagʻa bulutlar bir zumda xoʻmrayib sharros yomgʻir quyib beradi. Mana shunaqangi ob-havo Kamronning salomatligiga taʼsir qildi shekilli, bir zumda mazasi qochib qoldi va kasalxonaga yotdi. Qoʻshni palatada bitta oʻrta yoshli ayol va bitta qiz davolanayotgan ekan. Kamron ular bilan tanishib, hol-ahvol soʻrashib boʻlgach, xonaga vrach kirib keldi va haligi qizning tashxis varaqalarini koʻrsatdi va nimalarnidir uzoq gaplashishdi.
Aytishicha, qizda ogʻirroq kasalning alomati bormish. Bir pasdan soʻng vrach chiqib ketdi. Haligi qiz, chuqur hoʻrsindi-yu yum-yum yigʻlay boshladi. U ogʻir dardga chalinibdi.
Komron:
- Singlim, necha yoshdasiz? – deb soʻradi. Qiz, oʻn toʻqqizga kirganini, bundan uch yil burun bitta yigit bilan qochib ketib, keyin u yigitning oilali ekanligini bilgach, ancha qiynalgani-ni, xullas, hamma dardlarini toʻkib soldi. Uning hasratlarini eshitib oʻtirgan Kamronning chin dildan qizga rahmi keldi. Hattoki uni bu kasaldan qutqarish uchun, hamma narsaga tayyor edi. Rahmdilligi oʻziga dushman boʻlishini bilmagandi-da boyaqish. Kamron qizga savol nigohi bilan qaradi va qanday dardligini soʻradi. Latofat bitta dorisi borligini, ammo bu dorining pulini oʻn yil ishlasa ham topolmasligini aytdi.
Oʻsha kundan boshlab, Kamronning yuragiga gʻulgʻula tushdi. Uni sevib qoldimikan, ismi-jismiga monand latofatli ekan. Uni aldagan ablahni topsammi, tinch qoʻymasdim, degan hayollar ogʻushida chuqur oʻyga choʻmardi va keyinchalik bu qarashlari oʻzgara boshladi. Kamron hayotga yuzaki qarayotganini tushunib yetdi. Kamron kasalxonadan chiqishi bilan haligi qizning aytgan dorisini topish payiga tushib qoldi. Hattoki kechalari ham tinim bilmay ishlardi. Kunlardan bir kuni Kamron yiqqan puli doriga yetmasligini bildi va ichidagi shayton uni yoʻldan urdi. Oʻylanib-oʻylanib, qoʻshnisi boʻlgan haligi chol va kampirning bitta-yu bitta sigirini oʻgʻirlashga qaror qildi...
Dorini sotib olgach, Latofatga uni olib borib berdi-yu lekin "buzoqning yugurgani somonxonagacha” boʻldi. Chol va kampir Kamronni qamatmoqchi boʻldi-yu, ammo Latofat ularning "oq” qilgan qizi ekanligini bilgach, uni kechirdi.
Bu qiz nima boʻlsa ham ularning farzandi, Kamron uni tuzatish uchun bu ishni qildi axir. Qiz tuzaldi, ammo ota-ona uni kechirishmadi. Komron esa savob ish qilaman, deb gunohga botdi.
Qissadan hissa shuki: inson savobli, xayrli ishlarni koʻp qilishi kerak ammo bu ishlarni gunoh soʻqmogʻining yaqiniga yoʻlamasdan qilishi kerak. Ota-onaning duosi – har nedan bebaho, muqaddas.
Zero, ota-ona rozi – xudo rozi.
Aziza MADRAHIMOVA,
Mangʻit iqtisodiyot kasb-hunar kolleji oʻquvchisi.
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
▶
