Muhammad Yusuf xotirasiga

Shum xabardan torayganday boʻldi olam,

Roʻmolining uchin tishlab yigʻlar onam.

«Ellikka ham kirmabdi-ya shoʻrlik bolam...

Bunday shoir ming yilda bir boʻladi...»

"Aqcha koʻl”da soʻng nafasin yutgan onlar.

Yigʻlab qoldi Ozoda-yu Zebijonlar.

Ulugʻbek ham yana bir bor yutdi qonlar:

«Yoʻq shoir oʻlmaydi. Shoir oʻlmadi!»

Kishnab qoldi oq tulporlar gʻamli, ana:

«Jayronlarga ogʻa shoir - shu boʻlgan-a?»

«Dovrugʻi ham dardi sendek kim bor yana?»

Yoʻq. Shoir oʻlmaydi. Shoir oʻlmadi!

«Qizlarimga binafshadan tayyorlab sep,

Qizgʻaldoqlar borar joyga koʻrindim, - deb,

Koʻklamoyim, koʻkingdan ber chimdim!,» - deb

Keladi bahorda, shoir keladi!

Sheʼr oʻqib, sheʼr uqsa biron yigit-qiz.

Bironta yosh qalbda ishq yonsa, hargiz,

Bayramga shaylaning, motam qilmangiz -

Jannatdan Muhammad Yusuf keladi!

Tursunboy Abdullayev.

Shoir oʻlmaydi

M.Yusuf xotirasiga

Elim deca shoir oʻlmaydi,

El unutsa shoir boʻlmaydi.

Qashshoq boʻlar shoirsiz dunyo,

Toʻkis elda shoir oʻlmaydi...

Unutilar hasad, adovat,

Gina, kekdan asar qolmaydi.

Mudramasa odamlar faqat,

Koʻngli uygʻoq shoir oʻlmaydi.

Tikanda yashab, gulga sayrab,

Bulbul nochor oʻzin saqlaydi.

Soʻz tirilsa, zamonga qarab,

Maddohlik shoirni oqlaydi.

Haq quvginda, adolat mazlum,

Koʻhna charx jodugar qoʻlida.

Soʻzni unutganda el mahkum,

Shoir fidodir soʻz yoʻlida...

Afsunlar ming xil nagʻma, ohang,

Dunyo ming bir kuyga oʻynaydi.

Sonsiz buyuklar oʻtdi, qarang,

Oʻlmaguncha haykal qoʻymaydi.

Dunyoga bir soʻz aytgan Oʻlmas,

Nafsni bogʻlab ijod qilolsa.

Ilohiy mujda kelgan oʻlmas,

Asranib dunyoga sigʻolsa...

Elim desa shoir oʻlmaydi,

El unutsa shoir boʻlmaydi.

Qashshoq boʻlar shoirsiz dunyo,

Toʻkis elda shoir oʻlmaydi...

Oʻlmasbek XOʻJAYeV.