ONAGA EHTIROM

(Munis va mehribon onajonlarga bağişlayman.)

Uyimizning törida onajonim sandiği,

Özi yoruğ dunyodan ötganiga köp bölgan...

Oçib körsam, içida muştiparim tortiği,

Nevara-yu çevara, evaraga atalgan.

Tadoriklar körib u baqoga ketar palla,

Hatto bizdan keyingi avlodini öylabdi.

Qöli halol bölgan kun kiyarmi, deb töybola,

Özbaki tön, belboğning asilini saylabdi.

Sandiq töla sarpolar eng tabarruk  sep böldi,

Qiz uzatsak, qizlarga, öğillarga yetgulik.

Kamlarimiz töldirib, umrimizga zeb böldi,

Onajonim hadyalari közga surma etgulik...

Bilsam, barça onalar orzulari öxşaydi,

Dunyoni tinç körmoqlik, el-u yurtni obodon.

Topganini töyga, deb mehrin qöşib taxlaydi,

Orasiga yaşirib, kulça non ila rayhon.

Ana, aziz onalar, öltirişar qör tökib,

Siyratlari betakror, mehri ummon – farişta.

Hayot qöygan sinovlar qöysa-da qaddin bukib,

Hamon ular sabrda mudroq dillarga rişta.

Arslon qişlar bağrida, u matonat malagi,

Suvlar kelsa - simirib, toğday dardni kötargan.

Asli dunyo dunyomas, u onalar yuragi,

Tun-u kunlar beorom, beşigin quçib turgan.

Duoga qöl oçsalar, Allohimdan şarofat,

Elga yetgay manfaat, nasibamiz uluğdir.

Kiçkina jussasida qudratli kuç, salobat,

Onajonlar bor uçun hayotimiz töluğdir.

Yangi libos kiymoqni neça bor ortga surgan,

Bolasidan ayirib, tuz totmagan onalar.

Çevarasin opiçlab, quvonçdan uçib yurgan,

Sandiqlari tölsa-da, heç tinmagan onalar!

Quçoğingiz keng oçib, keldingmi, degan sözdan,

Onajonim nafasin his etaman baxtiyor.

Aytarlar, mehr közda, yiroq bölma, deb közdan,

Alloh Sizdan qöymasin mehringizga etib yor.

Bor böling onajonlar, Sizga mehrimni tutdim,

Havasim bor, Sizdayin möʼtabar bölgim kelar.

Siz bor joyda azizlar, bor dunyoni unutgum,

Poyingizga tökilib, poyandoz bölgim kelar!

Robiya Yöldoşeva