ONAGA EHTIROM

(Munis va mehribon onajonlarga bagʻishlayman.)

Uyimizning toʻrida onajonim sandigʻi,

Oʻzi yorugʻ dunyodan oʻtganiga koʻp boʻlgan...

Ochib koʻrsam, ichida mushtiparim tortigʻi,

Nevara-yu chevara, evaraga atalgan.

Tadoriklar koʻrib u baqoga ketar palla,

Hatto bizdan keyingi avlodini oʻylabdi.

Qoʻli halol boʻlgan kun kiyarmi, deb toʻybola,

Oʻzbaki toʻn, belbogʻning asilini saylabdi.

Sandiq toʻla sarpolar eng tabarruk  sep boʻldi,

Qiz uzatsak, qizlarga, oʻgʻillarga yetgulik.

Kamlarimiz toʻldirib, umrimizga zeb boʻldi,

Onajonim hadyalari koʻzga surma etgulik...

Bilsam, barcha onalar orzulari oʻxshaydi,

Dunyoni tinch koʻrmoqlik, el-u yurtni obodon.

Topganini toʻyga, deb mehrin qoʻshib taxlaydi,

Orasiga yashirib, kulcha non ila rayhon.

Ana, aziz onalar, oʻltirishar qoʻr toʻkib,

Siyratlari betakror, mehri ummon – farishta.

Hayot qoʻygan sinovlar qoʻysa-da qaddin bukib,

Hamon ular sabrda mudroq dillarga rishta.

Arslon qishlar bagʻrida, u matonat malagi,

Suvlar kelsa - simirib, togʻday dardni koʻtargan.

Asli dunyo dunyomas, u onalar yuragi,

Tun-u kunlar beorom, beshigin quchib turgan.

Duoga qoʻl ochsalar, Allohimdan sharofat,

Elga yetgay manfaat, nasibamiz ulugʻdir.

Kichkina jussasida qudratli kuch, salobat,

Onajonlar bor uchun hayotimiz toʻlugʻdir.

Yangi libos kiymoqni necha bor ortga surgan,

Bolasidan ayirib, tuz totmagan onalar.

Chevarasin opichlab, quvonchdan uchib yurgan,

Sandiqlari toʻlsa-da, hech tinmagan onalar!

Quchogʻingiz keng ochib, keldingmi, degan soʻzdan,

Onajonim nafasin his etaman baxtiyor.

Aytarlar, mehr koʻzda, yiroq boʻlma, deb koʻzdan,

Alloh Sizdan qoʻymasin mehringizga etib yor.

Bor boʻling onajonlar, Sizga mehrimni tutdim,

Havasim bor, Sizdayin moʻʼtabar boʻlgim kelar.

Siz bor joyda azizlar, bor dunyoni unutgum,

Poyingizga toʻkilib, poyandoz boʻlgim kelar!

Robiya Yoʻldosheva