OTA-ONAMIZ - ENG AZIZ INSONLARIMIZ

Odamzod dunyoga kelibdiki, hamisha kimgadir suyanib, unga ishonib yashaydi. Bu oʻrinda ular uchun ota-onadan yaqin inson yoʻqligi barchamizga ayon. Hatto butun borliqdagi tirik jonzotlarning barchasi bolasini qaygʻuradi. Bunga biz hayotimiz davomida koʻp marta guvoh boʻlganmiz va boʻlmoqdamiz. Ayvonimizga in qurgan qaldirgʻoch palaponlariga ogʻzida yemish topib kelib beradi. Shu kichkina, ammo moʻʼjaz inida bolalarini voyaga yetkazadi. Mabodo, palaponlari inidan pastga intilguday boʻlsa, ota-onasi bolasining ahvolidan xavotirlanib, shunday chugʻurlaydiki, qaygʻurayotganini tushunib olasan kishi.

Ota-onalarimiz bizning bu nurafshon dunyoga kelishimizning asosiy sababchilari hisoblanishadi. Ular bizni voyaga etkazgunlariga qadar elib-yugurib, farzandlarim uchun, deb mehnat qiladi. Ularni iloji boricha tengqurlaridan kam qilmasdan oʻstiradi. Ular uchun hech narsani ayamaydi. Ammo, shunga qaramasdan biz doimo yaqinlarimizni koʻchadan topishga harakat qilaveramiz. Yaʼni biz koʻpgina doʻstlar orttiramiz. Vaholanki, ular orasida chin doʻst sanoqligina. Sen uni eng yaqin doʻstim deb bilganing bilan u seni doʻsti deb bilmasa, shundan yomoni yoʻq.

Haqiqatan ham, nega doim mehrni tashqaridagi insonlardan kutamiz? Oldingdan oqqan suvning qadri yoʻq, deganlari shu boʻlsa kerak-da. Ota-onalarimiz bizga har doim toʻgʻri yoʻl koʻrsatadi, biroq aytgan nasihatlari uchun baʼzi paytlarda ularni notoʻgʻri tushunib, gap ham qaytarib qoʻyamiz. Bundan ularning dillari qanchalik ogʻriganidan xabarimiz yoʻq. Hayot yoʻlimizda begʻaraz, samimiy doʻstning oʻrni ulkan. Baʼzan ota-onamizga aytmagan  gapimizni ularga aytamiz, ikkilanib qolgan paytlarimizda ulardan maslahat soʻraymiz. Biroq oʻsha doʻst bizni ota-onamizdek tushunadimi? Toʻgʻri yoʻl koʻrsata oladimi? Bizga ota-ona bergan mehrni beraolarmikin, ular bizni qaygʻurganchalik qaygʻurarmi-kin? Oʻylab koʻring, siz doʻstim deb bilgan, mening sirdoshim, degan insoningizning ham doʻsti bordir? Balki boshqalarni ular sizdan koʻra yaqinim, deb bilar? Mening fikrimcha, hozirgi paytda hamma oʻzini oʻylaydigan boʻlib ketgan.

Haqiqiy doʻst bu – hamisha sen bilan yaxshi-yu yomon damlaringda birga boʻlib, sen uchun qaygʻurib, sen uchun kuyunib, senga qoʻlidan kelganicha va kerak boʻlsa undan ortiqroq yordam berib, hamisha seni qoʻllab-quvvatlasa, baʼzi bir hollarda oʻziga juda zarur boʻlgan narsa ayni oʻsha damda doʻstiga ham zarur boʻlib turganda shu narsasini chin  dildan unga armugʻon qilsa, ana oʻsha haqiqiy doʻst. Axir uning doʻstiga boʻlgan munosabati ota-onanikidan qolishmaydi-ku. Lekin bari-bir bu olamda ota-onadan yaqin doʻstni topaolmaysiz. Eng yaxshi sirdosh, eng yaxshi maslahatgoʻy bu sizning ota-onangiz. Shuning uchun men hayotda chin doʻstning oʻrnini kamsitmagan holda eng avvalo farzand ota-onasi bilan sirdosh tutingani maʼqul, deb hisoblayman. Va albatta, eng toʻgʻri yoʻl-yoʻriqni ham ular berishadi. Ular sizning suyanchingiz, biri ishongan bogʻingiz, yana biri suyangan togʻingiz.

Bilingki, bu hayotdagi har bir oningiz ota-onangizning dunyoda borligi uchun goʻzal va tarovatlidir. Ularga hamisha mehr koʻrsating, ularni asrab, avaylab, eʼzozlab yashang.