Xotira uygʻonsa...

Xotira uygʻonar qora koʻzlarda,

Oʻtli nafaslarda, shirin soʻzlarda.

Avlodlar qonida qayta gupurib,

Mangu yashayverar nurli izlarda...

Elim, yurtim, degan ne jonlar oʻtdi,

Tinchlikka koʻkragi qalqonlar oʻtdi.

Gʻarbiy mozorlarga botgan quyoshlar –

Vatan koʻksin tilgan armonlar oʻtdi.

Afgʻon qirlarida soʻlgan lolalar –

Hayotda haqlari qolgan bolalar...

Shoir boʻlarmidi, arbob yo olim,

Hamon yuraklarda dardli nolalar.

Koʻngil koʻzgusida bir-bir uygʻonar,

Abdulla Qodiriy, Choʻlpon, Fitratlar.

Vatan, deb Vatanga singigan yurak –

Oʻzligin asragan metin qoʻrgʻonlar.

Metin qoʻrgʻonlar-yey, biri oʻn sakkiz,

Birlarining yoshi yigirma, shaksiz.

Bobom, otam deymi, jonim, jigarim,

Siz Yurtni asragan yovqur yuraksiz.

Millat shaʼni, deya jon bergan daho,

Har zarra tuproqqa mehri bebaho.

Hurlik tugʻin tutgan maʼrifat piri –

Siz – Alixontoʻra Sogʻuniy bobo!

Ajib jilo topib oʻzbaki harf,

Har tong uygʻonadi Abdulla Orif.

Vatan, deb Vatanga sajdalar bilan,

Ona yurt madhiga izlaydi taʼrif.

Har bitta nafasda uygʻonaverar,

Hatto Jaloliddin Manguberdilar.

Sirdaryoni kechgan Temur Malikning

Izlarida Hurlik va Erk gurkirar.

Temuriy hoqonlar izi qolgan Yurt,

Ulugʻ salaflarga ona boʻlgan Yurt!

Yangi Oʻzbekiston yangi avlodi,

Buyuklik qasrini koʻzlaringga surt!

Buyuklik qasri bu – osuda Vatan,

Har zarra tuprogʻi bebaho maʼdan.

Moziydan to bugun yuksalayotgan

Inson qadri baland hur Oʻzbekiston!

Robiya YOʻLDOShEVA.