Afgʻon urushi ishtirokchisi xonadonida

Oʻtgan asrning oxirlarida Afgʻonistonda 20-yildan ortiq vaqt davom etgan oʻzaro ichki urush-nizolarda sobiq ittifoq tarkibida boʻlgan Oʻzbekistonimizdan ham minlab yosh yigitlar ogʻir sharoitlarda urushga kirishgan.

Afgʻon urushida ishtirok etib, urush asoratlari azoblarini tortib yashayotgan amudaryolik yigitlar ham koʻpchilikni tashkil qiladi. Ular oʻzaro tez-tez uchrashib, bir-biridan xabar olib turishadi, yaxshi kunlarda bir-birini yoʻqlab, dorilomon kunlarda yashayotganidan birga quvonishadi.

Yaqinda tumanning Qilichboy ovulida yashovchi Hamro Safarboyevning xonadoni ham doʻstlar diydoridan nurafshon boʻldi. Sobiq afgʻonchi jangchilar - Mangʻit shahrining Olmazor mahallasida istiqomat qiluvchi Ozod Xoʻjaniyozov, Bogʻ mahallasida yashovchi Qadam Erimbetovlar, qilichboylik Qoʻziboy Davletov, Ozod Esonov, Oʻzbekiston Veteran, faxriy jangchilar va nogironlari birlashmasi Qoraqalpogʻiston boʻlimining Amudaryo tumanidagi vakili Bahodir Jumaniyozovlar tashrifidan Hamro Safarboyevning koʻngli togʻday yuksaldi.

Qadrdonlar toʻkin dasturxon atrofida ishlari, oilasi haqida, mashʼum afgʻon urushi xotiralari haqida suhbatlashdilar. Urushda birga ishtirok etgan quroldoshlari, yurtimizga qaytgach, urush asoratlari tufaydi bemavrid hayotdan koʻz yumgan doʻstlarini esga oldilar. Sobiq askarlar bugungiday osuda, tinch hayotda yashayotganiga shukronalar aytdilar.

Mehr-oqibat, doʻst-birodarlik rishtalari mustahkam bogʻlangan qadrdonlar diydori har biriga olam-olam quvonch baxsh etdi. Bu bejiz emas. Ularning afgʻon tuprogʻida inson aqli bovar qilishi qiyin boʻlgan qonli janglarda ishtirok etishi va eson-omon oʻz oilasi bagʻriga qaytishi har birini bugungiday tinch-osoyishta kunlarni qadrlashga chorlaydi.

Hamro Saparboyev taqdir ana shunday ogʻir sinovlarga duchor etganlarning biri. Oilada  uch oʻgʻil, ikki qizni voyaga yetkazganidan oʻzini juda baxtiyor sanaydigan otasi Ortiqboy Safarboyev Toshkentda aviatsiya bilim yurtida taʼlim olayotgan oʻgʻli Hamroning Toshkent shahar Hamza tuman Mudofaa boʻlimidan harbiy xizmatga chaqirilganida uning  boshiga bunday kunlar tushishini tasavvur ham qilmagandi.

Bir guruh oʻzbekistonlik yigitlar Termizda qisqa muddatli harbiy tayyogarlik mashqlarini oʻtaganlaridan soʻng 1980-yil 22-oktyabrda Samarqand aeroportidan Qobulga uchgan. Shundagina yigitlar afgʻon urushiga jalb etilganligini bilishgan.

Qobul aeroportida samolyotdan tushishgach, maydoncha chetiga saf tortgan yigitlar turli qismlarga saralab olingan.

Hamro Safarboyev oʻqchilar boʻlinmasida xizmat qildi va inson zoti chidashi qiyin boʻlgan ogʻir sharoitlarda urushda qatnashdi. Goh yerdan, goh osmondan samolyotlar orqali yogʻilayotgan oʻqlar, bombalardan necha-necha safdoshlari parchalanib ketdi, vafot etdi. Uning tolei kulgani shuki, harbiy xizmat muddatini eson-omon oʻtab, yurtimizga qaytdi. Kelib, Toshkentda oliygohda oʻqib, mutaxassislik egalladi, mexanik, yer tuzuvchi muhandis boʻlib uzoq yillar samarali mehnat qildi.

Hozirgi kunda oʻz mehnatlari bilan oʻz oila qoʻrgʻonini obod etib, umr yoʻldoshi, farzandlari, kelinlari, nevaralari ardogʻida yashayotgan sobiq afgʻonchi jangchi urush asoratlari sogʻligʻiga jiddiy shikast yetkazgan boʻlsa-da, hech nolimaydi. Qancha doʻstlarining murdasi temir tobutlarda qaytgan, qancha doʻstlarining hatto jonsiz tanasi ham qaytmagan oʻsha bemaqsad urushdan sogʻ-omon ota-onasi oldiga kelganidan, nasibasi yurtimizga qoʻshilganidan quvonadi, tinmay shukronalar aytadi.

Quroldosh doʻstlar davrasida ham bunday hayotiy xulosalar tez-tez tilga olinadi. Bir-biriga dalda berishadi, sogʻliq tilashadi, sogʻ-omonlikda diydorlashganidan xursand boʻlishadi. Yurtimizda afgʻon urushi ishtirokchilariga berilayotgan eʼtibor, gʻamxoʻrliklardan mamnun boʻlishadi.

Ular bilan suhbatlashish  barchamizni ogohlikka, hushyorlikka daʼvat etadi. Tinch, osoyishta Vatanimizni koʻz qorachigʻiday asrashga chorlaydi. Chunki mustaqillik, tinchlik obod va farovon hayotimiz kafolatidir.

Oygul RAJABOVA.